نون و قلم

2012-03-10T20:09:00.000-08:00

"ماجراهایی که با تو زیر باران داشتم
شعر اگر می شد قریب پنج دیوان داشتم"

این شعر جور دیگریست. عوضش کردم. این جوری خیلی بهتر است. القصه، چند روزی بود نباریده بود این شهر. حالا اما همه می دانند قرار است سه هفته ببارد...
خوب است. کنار اقیانوس خلوت می شود و کسی هوس قدم زدن در شهر به سرش نمی زند. باران که می زند انگار من بی سلاح تمام شهر را می گیرم، بدون خونریزی، بدون گیس کشی.
باران که می زند انگار: "من به آغاز زمین نزدیکم"

2012-03-05T21:36:00.000-08:00

"بگیر دست مرا و ببر به آغوشت"

خواب دو دوست قدیمی...

پ.ن: و اینکه تو همیشه در خوابهای منی، علیا.
که دیگر گفتن ندارد...

"تار ِ یار ِ ما به دار......خلوت ِ ما بی حصار"

2012-03-04T17:34:00.000-08:00

زیر باران، در شهر

چه کسی دیگر سراغ تو را می گیرد پدر؟ تو به اندازه ی یک مسابقه ی فوتبال هم برای این مردم ارزش نداری...

صدای مرا از شهری دور با چشمهای خیس می شنوی:
..
"سَلامٌ عَلی آلِ یس..."

پ.ن: غربت تو خرد کرده است تمام وجودم را که می خوانی:
"خدایا بر من وارد گردان از یارانم؛ کسانی را که چشم به آنها روشن شود، و پشت به ایشان محکم گردد. و آنان را در پناه و امان خود قرار بده."

چه کسی پشت تو را محکم می کند پدر؟ آدمهایی مثل من؟ ما که ادعای دوستی تو را داریم از خنجر زدن به تو لحظه ای را دریغ نمی کنیم. از رو به رو یا از پشت سر...تیز هم می زنیم. ما صادق نیستیم پدر. ببخش ما را اگر هنوز صدای مان را می شنوی...شرمنده ام از اسمت که لق لقه ی زبانم است. به روی ماهت سوگند.

"اینکه مردم نشناسند تو را غربت نیست
غربت آن است که یاران ببرندت از یاد"

2012-02-19T00:48:00.000-08:00

"دوش می آمد و رخساره برافروخته بود"

یک جای این شهر می لنگد مصطفی. اینجا حتی علیزاده، تار و سه تار را هم شرقی نمی زند. بدجور می لنگد پای خیابانهای این شهر مصطفی! دارم روزگار را می کِشم به دار، اما هر چه بیشتر می کشم فقط بلند تر می شود. می شود تابستان، مصطفی! که یک سر روزگار را ببندی به همان خورشیدی که پشت اقیانوس غروب می کند و خورشید سایه ی مرا بیاندازد روی ساحل شنی دریا و تو فریاد بزنی: "بابک ِ لنگ-دراز، به بهشت نمی رود، علیا!"

این سناریو مدتهاست عوض شده است مصطفی. حالا دیگر از بالا که به سالن کلیسا نگاه می کنی، نیمکت ها شبیه مصرع های یک شعر اند. در گوشه ی چپ یک نیمکت چوبی می نشینم، به این امید که علیا بیاید و طوری نگاه کند که احساس کنم قافیه ی "فراق" غزل حافظم و بعد بخوانم: "زبان خامه ندارد سر بیان فراق...علیا!"

گوشه ی راست نیمکت چپی ام، دختری می نشیند که اصلا هم قافیه نیست. می گوید: "علیرضا! گفتم این آقا چقدر آشناست! چطوری؟" نگاهش می کنم. سالن تاریک است و او در این دو سال فرقی نکرده. راستش سی برادر بیست و هشت است دیگر! اما من آنقدر عوض شده ام که هیچ چیز از اسمش یادم نیست مصطفی. موجی از یک شادی مصنوعی صورتم را می گیرد. لبخند می زنم و حال و احوال می کنم. می گوید: "پیر شده ام"، اما من اثری از پیری در او نمی بینم. داستانش را تا پیش درآمد قطعه ی اول می گوید و من با پرش دستهای نوازنده روی سه تار با خودم فکر می کنم که "نه! او یقینا پیر شده است."

خبری از علیا نیست اما مصطفی... می پرسی "پس قافیه ی فراق چی؟" می گویم "فکر کنم او اشتباها اینجا نشسته است. جایش باید مطلع شعر دیگری باشد؛ مثلا: رو سر بنه به بالین، تنها مرا رها کن..." حرفهایش را می شنوم و تا بعد از کنسرت، یک طرفه قضاوت می کنم که "حق با تو است"؛ مثل تمام آنهایی که الکی همدردی می کنند و نمی دانند که حرفهایشان به کار کسی نمی آید. گوینده اما، مثل غریقی که در لحظه های آخر به هر چیزی چنگ می زند، آنقدر رنج کشیده و مستأصل است که حاضر است به هر که می رسد حرف بزند. حتی اگر کمی تحریک شود، گریه هم خواهد کرد. ولی باز هم به درد نمی خورد مصطفی. باید یاد بگیری که زخمهایت را نفروشی. زخم، سند آدمیت است. خود من دیگر فقط با آن مانکن تقاطع خیابان بورارد و رابسون -که هر چی حرف می زنی، لام تا کام جوابت را نمی دهد - درد دل می کنم.

آخر برنامه حتی شماره ام را هم نمی دهم که "اگر احساس کردی که دلت می خواهد با کسی صحبت کنی..." نه! من دیگر به این کارها نمی آیم. من سالهاست که فقط می خورم به تقاطع بورارد و رابسون، و به همان مانکن پشت ویترین که لباس شب پوشیده می گویم:

"اندر این گوشه ی تاریک فراموش شده،
کز دم سردش هر شمعی خاموش شده،
یاد رنگینی در خاطر من،
گریه می انگیزد"

باری مصطفی، اتفاق ها دیگر برای من از شاعرانگی افتاده اند. رنگ و رمقی ندارند؛ طوری که حتی وقتی علیزاده آخر اجرایش قطعه ی ترکمن را می زند، فکر می کنم که چه تلخ است که دیگر هیچ حسی ندارم. بگذریم، مصطفی...بگذریم...که من دوباره همان شب می خورم به تقاطع بورارد و رابسون، و احساس می کنم...

که پایم خیلی خسته است برای رسیدن به ساحل اقیانوس آرام...
که به یاد بیاورم صورت علیا را زیر نور مهتاب کنار ساحل...
که آن شب، هیچ شهابی هم از آسمان رد نشود...

و زیر بارن درتقاطع بورارد و رابسون، رو به همان مانکنی که این بار لباسش را عوض کرده بخوانم:
"بازگرد به دلتنگی قبل از باران
سوره ی توبه رسیده ست به بسم الله اش"
..
.
باری مصطفی...
زنگ بزن،
ابر مرا باز کن
تشنه ی یک صحبت طولانی ام

2012-02-18T23:24:00.000-08:00

"جرمی نکرده ام که عقوبت کند ولیک
مردم به شرع می نکشد ترک مست ما"

در خوابهایم به من سلام کن.
خواب تنها بازمانده از حکومت من است.
در حکومت من، با من مهربان باش.

2012-02-16T02:15:00.000-08:00

"مات این پرده ی شبگیر که می بازد رنگ"

نشسته بود رو به روی ام و از خواهرش مثال می زد که "تو هم عین همونی". می گفت: "به خودت نگیر، اما اینهایی که ادعای روشنفکری می کنند اکثرا آدمهایی هستند که فکر می کنند کسی درکشون نمی کنه و همش ادعاشون می شه..."

برای خودش هر چه می خواست می بافت و من فقط گوش می کردم. من هیچ وقت آدم روشنفکری نبوده ام! من فقط شعر دوست دارم، برای هرجور آدمی هم شعر نمی خوانم. موسیقی هایی که گوش می دهم کمی غمگین است و هر کسی گوش نمی دهد. خیلی وقتها انتقاد می کنم به جای پیشنهاد. و به یاد ندارم که تا به حال شده باشد به کسی بگویم که "نمی تواند مرا درک کند!" هر چقدر هم غمگین باشم، در جمع می خندم. و خیلی چیزهای دیگری که هر آدم معمولی ممکن است انجام دهد.

شخصا در مورد آدمهایی که خوب می شناسم هم نظر نمی دهم، چه برسد به آنهایی که چند بار به طور مختصر ببینم. اما این خانم که دو برابر من سن داشت و مرا هم خوب نمی شناخت، برای خودش می تاخت و نتیجه گیری می کرد.

از آنجایی که معنی "روشنفکر" را هنوز هم نمی دانم، پرسیدم: "روشنفکر یعنی چی؟" با چند منّ و منّ، جوابی داد که به نظرم اصلا به تعریف روشنفکر نمی خورد: "یعنی کسی که دیدش بازه..." خواستم بگویم من هیچ هم دیدم باز نیست، اما نشد.

کمی سعی کردم که از خودم دفاع کنم که من اینجوری نیستم که شما می گویید، اما تأثیری نداشت. در این چند سال و اندی که از خدا عمر گرفته ام، فهمیده ام باید فقط بعضی حرفها را بشنوی و بگویی: "بله شما یقینا درست می فرمایید" راستش خیلی ها صرفا دوست دارند که حرفشان را بشنوی. اینهایی هم که این طورند آدمهایی نیستند که بشود با منطق و حرف زدن قانعشان کرد. اصلا نمی خواهند که قانع شوند، فقط می خواهند شنیده شوند.

//

زندگی خواهرش را از بین حرفهایش کند و کاو کردم و فهمیدم خواهرش سه بار خودکشی ناموفق داشته است. دیگر از خودم دفاع نکردم. اصلا حرف نزدم. فردایش روی همان دیوار لعنتی که پر از قصار موزون و کلیشه ای -مثل خودم- است نوشته ام:

"به حرفهای دیشب فکر کردم و به نظرم آدمهای بی ادعا بهترین نوع آدمهاند"

2012-02-11T13:33:00.000-08:00

"ز خاک کوی تو هر گه که دم زند حافظ..."

روزگاری بود در پاب های شهر، عده ای با صدای بلند آهنگ می زدند، عده ای می رقصیدند و دو نفر گوشه ای از سالن از فرط زیاد بودن صدا داد می زدند و به هم می گفتند که: "من مطمئن ام او بزودی خواهد آمد..."

"همای اوج سعادت به دام ما افتد...اگر تو را گذری بر مقام ما افتد

حباب وار براندازم از نشاط، کلاه...اگر ز روی تو عکسی به جام ما افتد"

پ.ن: کسی من و تو را خواب دیده است علیا...چند شب پیش. کسی که هیچ کدام مان را نمی شناسد خوب. و من شاید یک روز از این شهر بروم، بدون خداحافظی...حتی از تو علیا.

2012-02-03T17:11:00.000-08:00

"دوستانی، بهتر از آب روان..."

خوشحالم. از آخرین وقتی که با هم حرف زدیم تا حالا، انقدر خوشحالم که حتی بعضی وقتها ناخداگاه لبخند می زنم. بعد به خودم می آیم می بینم کسی که رو به رویم توی اتوبوس نشسته، دارد از خنده ی من می خندد. یعنی الان یک چنین آدمی ام من.

می خواستم این پست را زودتر بنویسم که گرچه خودم نمی توانم بیایم، اما لااقل یک مقوا از من درست کنی، بگذاری یک گوشه ی سالن. آخرش هم مقوای من را ببندی روی باربند و با بقیه برویم این اتوبانهای تهران را تا صبح بالا و پایین کنیم. حالا به شب عروسی نرسیدم، ولی تو سعی کن تا فردا حتما مقوای من را آماده کنی که لااقل به "پا-تختی" برسم.

امیدوارم خوشبخت باشید و شاد

پ.ن: مادرم برای اولین بار که فهمید داری ازدواج می کنی گفت: "خوش به حال زنش". از قول من به منزل هم تبریک بگو :دی

2012-01-30T13:33:00.000-08:00

هر چه تلاش می کنم تا زندگی ام را به یک ماکسیمم محلی بکشانم محکوم به شکست است. می گویم ماکسیمم محلی، یعنی دیگر به مطلق حتی فکر هم نمی کنم. تو شاید خیال کنی که من هر روز منتظرم تا کسی بیاید اینجا که روزگارم را عوض کند، اما اینطور نیست. من هر روز بیرون می روم. شهر را پک می زنم. به زور، "روزگار" را بر عکس می خوانم تا شاید گشایشی شود. و در این چند هفته ی اخیر با خیلی ها خندیده ام و خیلی ها را خندانده ام، ولی همه به در بسته خورده است. یاد آن تکه از "عقاید یک دلقک" می افتم که بُل نوشته بود: "هر کوششی برای گره زدن نخ های عروسک خیمه شب بازی مسلما ناکام خواهد ماند..."

و امروز...
امروز سعی کردم با پیرمردی در اتوبوس که جدول سودوکو را خوب حل می کرد با آفرین گفتن، رابطه بگیرم...پیرمرد هم عصبانی شد و رفت یک جای دیگر نشست.
..
علیا، روزگار ِ مرا چند می خری؟

پ.ن:
"به کجای این شب تار بیاویزم،
قبای ژنده ی خود را.."

2012-01-29T12:50:00.000-08:00

آنجا...

همان جا که در "گبه"، لا لایی می خواند...
همان جا که می خواند، می خواهم بروم..
"به هر آن کجا که باشد، به جز این سرا، سرایم"

پ.ن: با یک جفت کفش و شلوار و پالتو و دستکش مشکی وارد هتلی می شوم که می دانم جای من نیست. «علیا کجایی؟! تو باید الان با یک دست لباس خاکی پیش پدر باشی...»
رب ادخلنی مدخل صدق و اخرجنی مخرج صدق و جعل لی من لدنک سلطانا نصیرا

2012-01-21T17:10:00.000-08:00

در کافه های شهر

سلام

از حال ما پرسیده بودی... بد نیستم، خدا را شکر. ملال هم ندارم. اندوهگین هم نیستم. صرفا همان آدم معمولی ام که روزگارم را چند سال پیش زیر همان باران لعنتی گم کردم. یعنی روزگار مرا گم کرد شاید. از آن وقت تا به حال، کوچه متر می کنم. شبها قدم می زنم که خانه نروم. حالا همه ی کوچه های شهر را بلد شده ام. بعضی وقتها اما مثل خمپاره می خورم ته کوچه های بن بست. بعد به خودم می گویم « لعنتی! آخر یک بار که اینجا آمده بودی، دیده بودی بن بست است، دوباره چرا؟!» کوچه ها را بلد شده ام اما هنوز هم اشتباه می کنم...آدم است دیگر.

روزگار تو اما فکر کنم شبیه روزگار من نیست. نمی گویم خوب است یا بد، چون مدتی ست فرق خوب و بد را نمی فهمم. فقط می دانم زمین گرد است یا وقتی قاصدکی می بینی، یعنی خبری در راه است. اگر فکر می کنی روزگارت بد است، خدا کند که بهتر باشد.

حرف زیادی برای گفتن ندارم. جز اینکه اگر از سر خیابان برزیل در ونک رد شدی به راننده های تاکسی های خط میرداماد سلام برسان، بگو ده سال پیش پیرمردی از اینجا رد شده بود که تاکسی اش خالی بود و مسافری سوار نمی کرد. ماشینش هم قرمز بود، اهل نصیحت و این حرفها بود. بگو اگر روزی پیرمرد را دیدند سلام مرا بهش برسانند، بگویند که علیا گفت: من آن موقع ها بچه بودم. اما به فرودگاه امام قسم، که حالا دیگر به غربت ایمان آورده ام.

بامت بلند باد...
علیا

2012-01-14T02:20:00.000-08:00

وزان دل خستگانت راست اندوهی فراهم

بابایم زنگ زده بود بعد از مدتها. مادرم از آن طرف خانه داد می زد که "بهش بگو که بی پولی! بهش بگو اصلا برای چی زنگ می زنی؟!" بابایم می شنید و پشت گوشی در حالی که مادرم نمی شنید، می گفت "بابا جون شرمنده ام." من گریه می کردم، اما مادرم نمی دید، رویش آن طرف بود و فقط داد می زد. بی صدا گریه می کردم، بابایم نمی شنید ...

"می تونی بعدا زنگ بزنی بابا؟"
قطع می کنم...

با بغض که مبادا کسی جلویم خبردار بایستد که "بچه چرا این وقت شب بغض می کنی؟!" می زنم بیرون. انگار که بخواهم خط مقدم را بشکنم. مادرم با عصبانیت داد می زند: "علیرضا" اما نمی ایستم. می روم، با همان دمپایی دم در و کاپشنی که نصفه-نیمه تنم است. می روم در شهری که ساعت اش دوازده شب است، و اولین برف سال، پیاده رو و خیابان هایش را پوشانده است. هیچ کس از این پیاده روها رد نشده است. کاملا سفید است، مثل تقویمی که روی دیوارم، هزار و چندین سال از اتفاقاتش می گذرد. گریه می کنم و با همان دمپایی هایی که با هر قدم برف بیشتری درش می نشیند پیاده رو ها را متر می کنم. و این قطعه ی نیما را می خوانم: "تو را من چشم در راهم، شباهنگام/ که می گیرند در شاخ تلاجن، سایه ها رنگ سیاهی/ وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم/ تو را من چشم در راهم/ شباهنگام/ در آن دم که برجا دره ها چون مرده ماران خفته گانند/ در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام/ گرم یادآوری یا نه/ من از یادت نمی کاهم/ تو را من چشم در راهم..."

پدر یادت باشد یک روزهایی بود شبیه همین اربعین، خیلی دلمان برایت تنگ بود، اما تو هم با ما نبودی...گرم یاد آوری یا نه/ من از یادت نمی کاهم/ تو را من چشم در راهم

پ.ن: بنویس روزگاری بود که با خورشید شروع می کردیم. وسط روز ابر می شد، باران می کردیم. شب سرد می شد، برف می کردیم، اما هیچ وقت شب را تمام نمی کردیم...

2012-01-12T21:44:00.001-08:00

برو و حدیث مرا در شهر بگو
بگو تمام ایستگاه بوی سیب می داد، اما...
قطاری نبود، آدمی نبود.
بگو روزی
یک قطار خالی از این ایستگاه رد می شود
که فقط یک مسافر جا دارد
و مرا می برد با خود؛ مثل موهای تو
که باد را می برد با خود

پ.ن:
توی راهروی دانشگاه راه می رفتم و زمزمه می کردم:
"صفایی ندارد ارسطو شدن
خوشا پر کشیدن، پرستو شدن"

2012-01-10T16:16:00.000-08:00

فی بعدها عذاب، فی قربها السلامة

"از حمل این جنازه ی هشیار...خسته ام"...
هیچ کس هم نگفت خسته نباشی، مانده نباشی...سلامت باشی که فی قربه السلامة

پ.ن: های پدر...
بیا،
که به احترامت بر می خیزد
..
روح از بدن

2012-01-07T08:19:00.001-08:00

آدمیزاد، هر چند وقت یکبار از دیکتاتوری ِ تئوکرات ِ خود، خسته می شود. چند تکنوکرات و سوسیالیست استخدام می کند و پرولتاریای خودش را به دست می گیرد. شورش می کند. انقلاب می کند. همه چیز را به هم می ریزد. شبها بیدار می ماند و روی شب نامه هایش کار می کند. روزها از خستگی زیاد، می خوابد. خودش را علیه خودش می شوراند. تا اینکه انقلابش پیروز می شود و دوباره آدمی جدید، با حکومتی تازه از نوع فرد بر خودش متولد می شود. چند ماه یا چند سال حکومت می کند، اما دوباره می شود همان دیکتاتور تئوکرات و مجبور می شود دوباره انقلاب کند.
تا پیری به همین منوال می گذرد. تا اینکه دیگر پرولتاریایش خسته می شود. سیستم فید بکی اش خراب می شود. به دیکتاتوری اش تن می دهد. می شود یک آدم منفعل که سیر تاریخ را هگلی می داند. سیگار می کشد و از اندوه پر است. منتظر است تا یک روز کارش تمام شود...

"عنان کشیده رو، ای پادشاه کشور حُسن
که نیست بر سر راهی که دادخواهی نیست"

پ.ن: خدایا، خیلی دلم برات تنگ شده...چه خبرها...؟!

2012-01-05T01:36:00.001-08:00

بنویس، یک شبهایی بود مثل همین شب. که فردایش قرار بود برویم مدرسه. رو به روی من نشسته بودی و من شورش می کردم. تو فرار می کردی که مبادا دستگیر ِ من شوی.

بنویس...

حرف بزن، ابر مرا باز کن
تشنه ی یک صحبت طولانی ام

2012-01-01T23:48:00.000-08:00

و اما بعد...

چندین سال پیش، من سنین جوانی را طوری تصور می کردم که بزرگترها برایم تعریف می کردند؛ دورانی سپید با موهای سیاه، و آرزوهای شاد و بلند...
.
اما حالا، در همین دوران، برایم فقط رؤیایی مانده است بی رنگ تر از خواب دم ِ صبح پیرها...
..
.
هیچ وقت، هیچ وقت فکر نمی کردم رنگ ببازد جوانی ام، و اینقدر زود پیر شوم؛ دورانی سیاه با موهای سپید، و آرزوهای غمگین و کوتاه...

پ.ن:
..
.
کجایی پدر؟ پیر شده ام دیگر..

حذف شد.

2011-12-26T17:31:00.000-08:00

همین دو دقیقه ی پیش

آمده بود تا کمکش کنم فرم درخواست شغلش را پر کند. آنقدر بغض داشت که مجبور شدم بدون حرف، جاهای زیادی را خودم از روی رزومه اش پر کنم. رسیدم به اسم صاحب کار قبلی اش. گفتم: شما که اینجا کار نکردید، لااقل یک اسم به من بگویید اینجا بنویسم. آنقدر فکرش مشغول بود که هیچ اسمی به ذهنش نمی رسید. گفتم: حالا یک اسمی چیزی بگویید. گفت: "هاشم خوبه؟" نوشتم هاشم. اما در دلم می گفتم: "کجایی هاشم...کجایی ای بخت برگشته..."

غم از ستاره تهی کرد آسمانم را
کمی ستاره ی دنباله دار بفرستید
به اعتبار گذشته دو خوشه ی لبخند
در این زمانه ی بی اعتبار بفرستید
تمام روز و شب من پُر از زمستان است
دلم گرفته برایم بهار بفرستید

پ.ن: بچه اش را گذاشته بود پیش شوهرش و دنبال شب کاری می گشت...شوهرش اذیتش می کرد...
..
همین.

2011-12-25T18:28:00.000-08:00

های... های... رفیق

می نشینم اینجا که چی؟! می نشینم که مثلا کسی از در بیاید بگوید: "مرد هم مگر گریه می کند!..."؟
می نشینم سنگین...حتی بدون سیگار. قامتم شکسته. طوری که اگر شناسایی ام کنند حتی یک پلاک هم از من پیدا نکنند...

علیا...
یک روز می آید...
یک روز می آید که من می روم. تو هم...
یک روز می آید اما،
پشت همین گیت ِ پروازهای غربت نشین، مجسمه ی مرا می گذارند. زیرش می نویسند:
..
.
"پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردنی ست"
..
.

2011-12-12T01:57:00.000-08:00

"می توانی بروی، قصه و رؤیا بشوی"

هان!
سار ِ سر ِ سپیدار ِ سالهای سرد ِ سکوت ِ صبر ِ سایه ها...
بپـــر

پ.ن: حرف خیلی دارم. نه خودم، که دهانم. اما چه کنم که "زبانم در دهان باز بسته است." یک وقتهایی بود فکر می کردم این آقای نظامی چطور به خودش اجازه داد با وجود خسرو و شیرین، فرهاد را هم به عنوان نفر سوم بنویسد. خودش نیست که این روزها را ببیند، اما خدایش که هست!...این روزها نه دیگر از خسرو خبریست، نه از شیرین. دیگر از تمام آن داستان، تیشه ای مانده است و صاحبش فرهاد، که دیگر اسطوره ای شده است برای خودش.

علیا، چیزهای زیادی در این دنیا هست که من دوست داشته ام. اگر خدا اول باشد و پدر دوم، تو شاید سومی بوده ای. اما اوج دوست داشتن آنجاست که دوست داشته باشی، آنچه را که دوست دارد، کسی که دوستش داری. این نهایت ادب در عشق است. اگر می خواهد برود، باید بگذاری برود. نگه داشتن مرغ عشق در قفس فاجعه است...باور کن که فاجعه است. هنوز هم به فهم من نمی رسد که چرا عده ای حاضر می شوند مرغی را در قفس نگه دارند یا گلی را بچینند. این نهایت خودخواهی ست. گل می میرد اگر چیده شود. نوشتم که بدانی:

"ساده نگذشتم از این عشق، خودت می دانی
من زمینگیر شدم تا تو مبادا بشوی
..
من و تو مثل دو تا رود ِ موازی بودیم
من که مرداب شدم کاش تو دریا بشوی"

..

پ.ن آخر: همیشه حکایت دلسوزی پیامبران برایم عجیب بود. اینکه چطور پیامبری آنقدر به امتش عشق بورزد که اگر ایمان نیاورند، اندوهگین شود. نه برای خودش که برای امتش اندوهگین شود....برایم عجیب بود، تا اینکه تو سررسیدی علیا...از اول شعراء:

"به نام خداوند بخشایشگر مهربان
طا، سین، میم.
این است آیه های کتاب روشنگر.
شاید تو از اینکه ایمان نمی آورند، جان خود را تباه سازی..."

آن شب استخوانهایم را خرد و چشمهایم را خشک کرد، اندوه این آیات...

2011-12-04T15:37:00.000-08:00

‎"نشسته سايه‌ای از آفتاب بر رويش......به روی شانه ی طوفان رهاست گيسويش
ز دوردست سواران دوباره می‌آيند......كه بگذرند به اسبان خويش از رويش
كجاست يوسف مجروح پيرهن‌چاكم......كه باد از دل صحرا می‌آورد بويش
كسی بزرگ‌تر از امتحان ابراهيم......كسی چنان كه به مذبح بريد چاقويش
نشسته است كنارش كسی كه می‌گريد......كسی كه دست گرفته به روی پهلويش
هزار مرتبه پرسيده‌ام زخود او كيست......كه اين غريب نهاده است سر به زانويش
كسی در آن طرف دشت‌ها نه معلوم است......كجای حادثه افتاده است بازويش
كسی كه با لب خشك و ترك‌ترك شده‌اش......نشسته تير به زير كمان ابرويش
كسی ست وارث اين دردها كه چون كوه است......عجب كه كوه ز ماتم سپيد شد مويش
عجب كه كوه شده چون نسيم سرگردان......كه عشق می‌كشد از هر طرف به هر سويش
طلوع می‌كند اكنون به روی نيزه سری......به روی شانه ی طوفان رهاست گيسويش"

فاضل نظری

2011-11-29T15:04:00.000-08:00

ملال، دیگر دستهای تو نیست
مرا غمی عظیم تر رسیده است

"...بغض، دوباره مرا ربوده بود. نمی دانستم کجا هستم. یعنی اصلا مهم نبود کجا هستم. مهم این بود که جمعیت همان جایی می رفت که من هم باید می رفتم. چشمهایم جایی را نمی دید. فقط گه گاهی صداهای مبهمی می شنیدم که "خانمها از این طرف برند لطفا"..."آقا کجا می ری شما؟! اینجا ورودی خانمهاست"...در این بین ظاهرا عربها هم همین ها را برای عرب زبانان می گفتند. اما من که در آن وضعیت، فارسی هم نمی فهمیدم، دیگر عربی که جای خود داشت.

از سمت راست وارد راهرویی شدم که باز هم نمی دانستم کجاست. فقط می گفتم «من الان دقیقا اینجا هستم، تو کجایی؟» می دانی عُلیا، بعضی وقتها لحظاتت تلف می شوند در پی این سوالهای بیهوده که مثلا "اینجا کجاست؟!"، "ما که هستیم؟!"، یا "فلان چیز یعنی چی؟!". از همین سؤالها که فلاسفه می پرسند و هنوز هم هیچ کس نتوانسته یک جواب نغز و دلنشین تحویل کسی بدهد. گیر همین سؤالهاییم و در همین لحظات است که چشمهایمان را به روی زیبایی ها می بندیم. عُلیا، چه بسیار اند منظره های زیبایی که در مردمک های ما آدمها حیف می شوند؛ آزاد می آیند، آزادتر می روند. کمتر پیدا می شود کسی که لحظاتش را اسیر کند، مناظر را نقش کند. اساساً کم بودن هنرمندان و شعرا و نقاشهای خوب به همین دلیل است.

کسی به من نگفته بود از کجا و چه طور باید وارد شد. امیدوارم اگر روزی تو به آنجا رسیدی، مثل من گیج نباشی، من که زمین گیر شده بودم. فقط می رفتم. خودم را با دو پا روی فرشها می کشیدم و بغضم را در گلو به یدک. چشمم به پنجره ای فولادی در سمت راستم افتاد. «نکند این باشد؟!» اما نه، نبود. چون به اوصافش نمی خورد. یعنی اوصافش به این پنجره نمی خورد. همیشه شنیده بودم که شش گوشه دارد...

کمی جلوتر اما...

درهای طلایی اش را دیدم. همان جایی بود که عده ای به نشانه ی احترام دستشان را روی سینه شان می گذاشتند، خدمت می کردند و بعد وارد می شدند. کنار در ایستادم. بغض، آنقدر به کف حلق کوبید که بالاخره خودش را آزاد کرد...و مرا دوباره، اسیر. در تمام طول سفر بین بغض و اشک در رفت و آمد بودم.

بغض، خودش را رها کرده بود و من، خواسته، اسیر اشک می شدم. و چشمهایم آنقدر تار شد که دیگر چیزی نمی دیدم. و زهی اشک و چشمهای تار، که همه چیز ادراک می خواهد، نه دیدن و شنیدن.

همان جا کنار در نشستم. مثل پا-دری ِ تا خورده ای که هیچ اش ارزش نیست. تاب داشتم، بی توان. شوق داشتم، بی فغان. تو هم کاروان داشتی، همه بی تنان...
..
«سلام پدر...»
..
"طوفان نوح زنده شد از اشک چشم من
با آنکه در غمت به مدارا گریستم"
..
.
.
«سلام پدر...من از راه دوری آمده ام...
سلام پدر...من تنها آمده ام...»
..."

رستگاری در شرق اندوه

2011-11-24T02:10:00.000-08:00

دلتنگی در عصر صنعت

روشن کن ماشین را
بیانداز در اتوبان های شرقی
و تا خود صبح بران...
من شنیده ام که خورشید،
هر روز،
از پس کوه های شرقی بیرون می آید.

علیا، دلم از این شهر ِ بی مشرق...
گرفته است.
..
.
بیا به شرق برویم،
بیا به میدان ونک برویم...
بیا پیش پدر برویم...

2011-11-21T22:27:00.000-08:00

"باد نمناک زمان می گذرد
رنگ می ریزد از پیکر ما
خانه را نقش فساد است به سقف
سرنگون خواهد شد بر سر ما"

این روزها...امان از این روزها...این روزها واقعا حالی دارم که اصلا شبیه احوال دیگر زندگی ام نیست. آنقدر حتی در استدلالها و استنتاجهای پیش پا افتاده هم، ضعیف شده ام که هیچ وقت فکرش را نمی کردم. به تنها چیزی که هنوز پایبندم، بی اعتمادی کامل است. و چقدر بد است وقتی بفهمی که احساس پخته گی و توانایی ات در فکر کردن، همپای دوستان به مراتب بزرگتر از خودت، حالا تبدیل به یک ذهن علیلی شده است که انگار در خیابان های خلوت یکشنبه شبهای شهر باید دنبال ویلچر بگردی تا آن را با خودت حمل کنی.

بحث من دیگر درباره ی نشانه های زندگی نیست. اینجا بحث این است که آیا جهان بر حسب قطعیت ساخته شده است یا عدم قطعیت؟ چیزی که به آن رسیده ام این است که جهان نه قطعیت است و نه عدم قطعیت؛ جهان تلفیقی از این دو است و مثل یک دیگ ِ حقیقتی است که یک ملاقه دروغ در آن ریخته اند، یعنی دیگر ماهیت جهان قابل تفکیک نیست. راستش را بخواهی من حتی در مورد این حرف هم قطعیت ندارم!

"در این شب سیاهم، گمگشت راه مقصود
از گوشه ای برون آی، ای کوکب هدایت" ...خواهش می کنم!

پ.ن: ویتگنشتاین بعد از فهمیدن اینکه Tractatus به هیچ وجه درست نیست، رساله ی دیگری نوشت و تمام نتایج و اصول خود در رساله ی اول را نقض کرد...خیلی هم عصبانی بود!

"آن ثمر بر شاخه، نان خامی خود می خورد
ما به جرم پختگی، از شاخسار افتاده ایم"

...مثل برگهای خزان در آخرین روز آبان!

2011-11-12T19:24:00.000-08:00

"بی خیال غصه ها...آبان، بخند..."

می گویند در بهشت، قصرهایی ست که ماه، در آنها فقط آبان است. و در باغهایشان، درختان تنومند ِ کهنسالی ست که رنگ برگهایشان زرد و سرخ و ارغوانی ست. هر از گاهی نسیمی پاییزی می وزد و برگهای رنگارنگ را از زمین این درختان، بلند می کند و در ریتم ترانه های الهی داوود و رقصهای دوّار، سماع کنان، باز به زمین بر می گرداند. خورشید و ابرهای باغهای عدن، مسخّر صاحبان این قصرهاست؛ دلهایشان که تنگ می شود ابر می کنند، و چشمهایشان که امیدوار می شود، خورشید.

عُلیا...

"رنگ از روی بهارم می پرد
در خزان مهر و آبان دلت"

پ.ن:

"چه مهم است ماله یا شاقول؟!"
چه مهم است که باد، مخالف بوزد یا موافق؟!
مهم تنها این است که تو شاد باشی علیا...
بپرس...
از برگهای پاییزی شهر،
از تلاقی نگاهمان در شهر،
از باران های دیوانه کننده ی شهر،
یا از قطارهای راهی به شهر،
بپرس...
از دعاهای خیری که بدرقه ی راهت می کنم:

"خدا کند نفسش غرق نسترن باشد..."

2011-11-07T01:42:00.000-08:00

"چه فکر می کنی؟"

قرار است که فردا-روزی حرف بزنیم. بنیان قرار من اما به فرار نیست. این بار می خواهم خوب حرف بزنم. این بار می خواهم خوب بشنوی... این بار می خواهم با تو از سرگذشتم در این مدت حرف بزنم. مهم نیست چقدر احمق به نظر بیایم. فقط مهم این است که حرفهایم را بزنم. این بار می خواهم بگویم:

"ز سرگذشت چمن دل به درد می آید...... ببند پنجره را، باد ِ سرد می آید

دریغ باغ ِ گل ِ سرخ ِ من که در غم او...... همه زمین و زمان، زار و زرد می آید"

پ.ن: فردا عید قربان است و شاید حرف بزنیم. من اما چند سالی ست که قربانی شده ام. نمی دانم اینجا را می خوانی یا نه، که بسیار بعید است بخوانی، چون برایت مهم نیست. اما:

"گر گوش می کنی، سخنی خوش بگویمت......بهتر ز گوشواری که تو در گوش می کنی

جام جهان ز خون دل عاشقان پر است......حرمت نگهدار، اگرش نوش می کنی"

علیا...اگر می خواهی به خرابه های من بازگردی و پرچمت را عوض کنی و فصل دیگری در روایت فتح ات بنویسی، نیا...تو را به خدا نیا...من در سرمای سخت این روزها زیر همین آسمان می مانم، اینطور لااقل گوشت قربانی، خراب نمی شود. علیا...برای شکست من اگر می آیی، نیا...."ما خود شکسته ایم، چه باشد شکست ما..."

2011-11-02T00:41:00.000-07:00

یکی هم پیدا نشد بگوید:
"با کافران چه کارت، گر بت نمی پرستی؟"

فوئرباخ بر پایه ی فلسفه ی هگل، دین را اینطور نقد می کند: "انسان نباید صفات خوب را به خدا نسبت دهد. چرا که هرچه این کار را بیشتر انجام دهد، بیشتر از صفات نیک تهی می شود." مشکل ماتریالیستها این است که فکر می کنند اگر یک سطل آب از اقیانوس برداری، دقیقا به مقدار یک سطل از آب آن کم می شود. در صورتی که اینطور نیست. مثل این است که یک را از بینهایت، کم کنی...که می شود همان بی نهایت.
اما مارکس از همین تعبیر فوئرباخ برای توده ی کارگر، خوب استفاده می کند. او در "کار از خود بیگانه" می گوید: "هرچه کارگر بیشتر از خود مایه بگذارد، جهان عینی بیگانه ای که او بر ضد خود می سازد قدرتمند تر می شود، و چیزهای کمتری به او تعلق خواهد داشت..."

پ.ن:
فلسفه، اسمش خیلی بزرگ است، اما همه ی مکاتب فلسفی مغزشان به اندازه ی اسمشان بزرگ نیست. اینها را ول کن...خودت چطوری علیا؟

2011-10-30T18:13:00.000-07:00

در شهر...سنگینم

چونان برگ زرد پاییزی، که از درختش گسسته است و ابری غلیظ نوازشش می دهد.
اما خوب می داند، که آن بالا آسمان صاف است.
و خوب می داند، که آن بالا..
.
.
خورشید هست..

پ.ن:
خدایا! سوگند به نفسهای زکریا در محراب، وقتی که گفت:
"من پیر و فرتوتم، و زنم نازاست. پس چگونه مرا فرزندی باشد؟"
و تو گفتی:
"اینچنین..."
..
خدایا می شنوی؟

2011-10-26T00:37:00.000-07:00

جاده

همین کلمات را اگر خط کشی کنند،
جاده ای می شود.
و من کنار این راه،
که در آن،
کارگران به عاشقی مشغولند،
علامتی به دست گرفته ام:
"بوق زدن ممنوع...
خطر ریزش کوه"

2011-10-23T00:26:00.000-07:00

به نام پدر

سوگند به شبهایی که تنها آرزویت این بود تا کسی از شهری دور زنگ تلفنت را بزند و بگوید: "کنار شبستانم. حرفی داری که بزنی؟"

پ.ن: به غریبی قسم که اینجا جایی ست که دلت مثل اسفنج می شود؛
تمام آب چشمت را به خود می گیرد
و تو را با بغضی رسوب شده،
کنار تارهای پینه بسته ی حلقت،
زیر ِ آسمانِ سبو-شکسته ی این شهر،
رها می کند...

"اینکه مردم نشناسند تو را غربت نیست
غربت آن است که یاران ببرندت از یاد"

با شما هستم...اَیُّهَا الشَّمسُ الشُّمُوس، اَیُّهَا المَدفُون به اَرضِ طُوس

2011-10-20T01:58:00.000-07:00

...

پرده ی اول، اتوبوسی ست که منتظر است تا سوار شوم. بوی عطر ِ نزده ام در مشام کسی در اتوبوس گیر می کند...دختری با چشمهای آبی و موهای بلوند که می تواند پنج زبان زنده ی دنیا را تکلم کند و از تکلف ِ دانشگاه و زیبایی اش پر است که اتفاقا اینها هیچ ربطی به علاقه ی او به تئاتر و موسیقی کلاسیک پیدا نمی کند.

پرده ی دوم را شش ساعت بعد می نویسند. به محض وارد شدنم به ایستگاه، دو قطار، یکی از راست و دیگری از چپ وارد ایستگاه می شوند؛ یکی به شهر می رود و دیگری از شهر می آید و هر دو سکوی مشترکی دارند. ازدحامی ست آنجا. چشمان من، تو را می بیند، اما تو مثل همیشه مرا نمی بینی. جعبه ای در دست داری و با دوستی از قطاری که از شهر می آید پیاده می شوی. وارد قطاری می شوم که به شهر می رود و خودم را از تو پنهان می کنم؛ نه به این علت که می ترسم، به این علت که هر وقت مرا می بینی خاطرت می رنجد. من این را در پس نگاه های مردود، خوب می دانم...قلبم روی موزاییک های ایستگاه جا می ماند و قطار از سکو به سمت شهر به راه می افتد.

پرده ی سوم کوتاه تر از این حرفهاست. منم که یک ساعت بعد در خیابانهای شهر سراسیمه راه می روم و با غرور گریه می کنم؛ نه از رنجور شدن، که از اینطور امتحان شدن. اصلا انگار کسی پرده ی این فصل را بریده است. عُلیا تو اصلا کجا بودی در بی پرده های من؟! کجا بودی وقتی پیرمرد خواند:
"ای ماه! با تو ام، ای ماه! با که دست در آغوش می کنی؟!..."

پرده ی چهارم...نیمه شبی پاییزی ست در کافه ای در شهر. و من روی صندلی ای در گوشه ی کافه نشسته ام. صدای همهمه ی مردم و خوردن لیوانها به میزها در کافه پیچیده است. رو به رویم پسری ست با موهای مجعد مشکی و چشمهای درشتی که همرنگ همان موهاست. ابروهایش خیلی به هم پیوسته نیست و ریشهایش مثل همیشه تراشیده است. لباسی معمولی به تن دارد و در عین سادگی خوشتیپ است. کتابی را از قسمت صحافی شده اش در دست چپش گرفته و چهار انگشت دست راستش روی صفحات به هم چسبیده ی فوقانی کتاب بازی می کنند. انگشتهایش لای یک صفحه گیر می کند و کتاب، باز می شود...
پسر می خواند:

"به سِرِّ جام جم، آنگه نظر توانی کرد...... که خاک ِ میکده کُحلِ..."

صدای پسر و ازدحام جمعیت محو می شوند. توگویی پرتاب می شوم زیر درختی در دشتی دور، که پیرمردی با ریشی بلند از قرن هشتم، اینطور می خواند:

"...که خاک ِ میکده کُحل ِ بَصَر توانی کرد

مباش بی می و معشوق، که زیر ِ طاق ِ سپهر......بدین ترانه، غم از دل به در توانی کرد

گل ِ مراد ِ تو آنگه نقاب بگشاید......که خدمتش چو نسیم ِ سحر توانی کرد

گدایی ِ در ِ میخانه، طُرفه اکسیری ست......گر این عمل بکنی خاک، زَر توانی کرد

به عزم ِ مرحله ی عشق، پیش نِه قدمی......که سودها کنی ار این سفر توانی کرد

تو کز سرای ِ طبیعت نمی روی بیرون......کجا به کوی طریقت گذر توانی کرد؟!

جمال ِ یار، ندارد نقاب و چهره ولی......غبار ِ ره، بنشان تا نظر توانی کرد

بیا که چاره ی ذوق ِ حضور و نظم ِ امور......به فیض بخشی ِ اهل نظر توانی کرد

ولی تو تا لب ِ معشوق و جام ِ می، خواهی......طمع مدار، که کار ِ دگر توانی کرد

دلا ز نور ِ هدایت گر آگهی یابی......چو شمع، خنده زنان، تَرک ِ سر توانی کرد"

پیرمرد در حالی که به من نگاه می کند، انگشت ِ اشاره اش را به طرف آسمان نشانه می رود و با لبخندی پدرانه می گوید:

"گر این نصیحت ِ شاهانه بشنوی حافظ......به شاهراه ِ حقیقت،..."

من به صدای مبهم ِ کافه برمی گردم و پسر، تمام می کند:
"...به شاهراهِ حقیقت، گذر توانی کرد"

پ.ن: باران می بارد این روزها...

2011-10-08T22:28:00.000-07:00

بدون تیتر...بدون برگ...

از بدترین صحنه هایی که می شود شاهد بود این است که گلبرگی از یک دسته گل سرخ خشک شده، بین تو و کسی که با او صحبت می کنی روی میز بیافتد. بعد دوباره یادت می افتد که پاییز شده است.
بعد یاد آبان می افتی...
یاد آنجا که می گوید: "توشه ای از بهاران ندارم...یادگاری ز یاران ندارم..."
"...همچو خزان خموش و زرد در ره تو نشسته ام..."

رِسکا: "زمانی در پاییز، وقتی که برگهای درختان، رنگهای طلایی و سرخ و ارغوانی می گیرند."

پ.ن:

رسکا را تا آخر گوش کن..
تا آنجا که آرشه به جان ویالون می افتد..
کودتا می کند..
و با هر رفت و آمدش،
خاطره ای را در همان فضای بسته ی چوبی..
به اعدام محکوم می کند...
..
علیا حواست هست؟! پاییز آمده..

2011-08-29T04:02:00.001-07:00

"كوك كن ساعتِ خویش !..."

"كوك كن ساعتِ خویش !

اعتباری به خروسِ سحری ، نیست دگر
دیر خوابیده و برخاسـتنـش دشـوار است

كوك كن ساعتِ خویش !

كه مـؤذّن ، شبِ پیـش
دسته گل داده به آب
. . . و در آغوش سحر رفته به خواب

كوك كن ساعتِ خویش !

شاطری نیست در این شهرِ بزرگ
كه سحر برخیزد
شاطران با مددِ آهن و جوشِ شیرین
دیر برمی خیزند

كوك كن ساعتِ خویش !

كه سحر گاه كسی
بقچه در زیر بغل ، راهیِ حمّام نیست
كه تو از لِخ لِخِ دمپایی و تك سرفه ی او برخیزی

كوك كن ساعتِ خویش !

رفتگر مُرده و این كوچه دگر
خالی از خِش خِشِ جارویِ شبِ رفتگر است

كوك كن ساعتِ خویش !

ماكیان ها همه مستِ خوابند
شهر هم . . .
خوابِ اینترنتیِ عصرِ اتم می بیند

كوك كن ساعتِ خویش !

كه در این شهر ، دگر مستی نیست
كه تو وقتِ سحر ، آنگاه كه از میكده برمی گردد
از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبش برخیزی

كوك كن ساعتِ خویش !

اعتباری به خروسِ سحری نیست دگر ،
و در این شهر سحرخیزی نیست"

پ.ن:

"ای پسر هان و هان تو را گفتم

که بیدار شو که من خفتم"

2011-08-26T06:21:00.000-07:00

"دیر گاهی ست که در حسرت یک شعر سپید
شاعران قافیه را باخته اند"

"در بسته میشود
و نامت را در پرانتزی مینویسم
که آن را برای همیشه خواهم بست
سال ها بعد
چون قبری بازش میکنند
مردی
خود کارش
دستش
دلش
در لای یک پرانتز غمگین گیر کرده است"*

* گروس عبدالملکیان

پ.ن:
"با زمین لرزه فقط خانه کمی می لرزد
ضرب نفرین تو با خاک مرا یکسان کرد"

2011-08-21T06:52:00.000-07:00

"و صدا در داد:
ای سبدهاتان پرخواب،
سیب آوردم...سیب سرخ"

"...
این وسط من بودم،
سیب دندان زده ای که روی خاک افتادم،
من که پیغمبر عشقی معصوم
بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق
و لب و دندانش
تشنه ی کشف و پر از پرسش دختر بودم
و به خاک افتادم، چون رسولی ناکام

هر دو را بغض ربود
دخترک رفت ولی زیر لب این را می گفت:
" او یقینا پی معشوق خودش می آید"
پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود:
"مطمئنا پشیمان شده بر می گردد"

سالهاست که پوسیده ام آرام آرام
عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز
جسم من تجزیه شد ساده ولی ذراتم
همه اندیشه کنان غرق در این پندارند:
این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت

پ.ن:
"سالهاست که پوسیده ام آرام آرام..."
"حرف بزن حرف بزن، سالهاست...تشنه ی یک صحبت طولانی ام..."
...
..
"حرف بزن،ابر مرا باز کن...تشنه ی یک صحبت طولانی ام..."

2011-08-21T06:26:00.000-07:00

"عشق را با هر دلی نسبت به قدر جوهر است
قطره بر گل شبنم و در قعر دریا گوهر است"

باز صائب می گوید:

"بس که بد می گذرد زندگی اهل جهان
مردم از عمر چو سالی گذرد عید کنند"

پ.ن: چاره ای نبود دیگر، نتوانستم اخلاق را فدای زیبایی نکنم.
زین سبب همیشه بازنده بوده ام. مرا ببخش...

2011-08-19T00:08:00.001-07:00

...

"جاهایی از زندگی هست که از یک سنگ دور افتاده در کف دریا هم تنها تر می شوی. آنجا که هیچ کس را نداری که با او حرف بزنی. آنجا که حتی دشمنی هم نیست تا به او اقرار کنی که شکست خورده ای و حاضری به تیغش گردن دهی... و از این تنهایی خلاص شوی..."

و من امیدوارم یک روز طوری از این شهر بروم که هیچ کس نفهمد...

2011-08-18T23:59:00.001-07:00

بعد از تو دیگر پست من
هیچ یکی تیتر نداشت

دستم بگرفت و پا به پا برد ز خاک
آنجا که دست خیالت به دست من نمی رسد

2011-08-05T22:24:00.001-07:00

...

روزگاری بود که وقتی از کسی خداحافظی می کردم می گفت: "مگر خانه ی شما از این طرف نبود؟" بعد با دست جایی را نشان می داد که یقینا خانه ای در راستایش پیدا می شد. اما روزگار امانم را از خانه برده بود...

"به خانه بروم؟! خانه از سکوت پر است
سکوت می کند از زندگی مرا بی زار
..
تمام خانه سکوت و تمام شهر صداست!
از این سکوت گریزان، از آن صدا بی زار"

پ.ن: دلتنگم، چونان که سربازی...

2011-08-05T02:20:00.000-07:00

ای آینه ی خاک شده در پس ِ من

"فاذا سألک عبادی عنّی، فانّی قریب..."

این را پرستویی شکسته پر می خواند
روی گنبدی دور...
در یک شب ِ سرد ِ زمستانی،
جا مانده از کوچ دیگر پرستوها

2011-08-03T02:50:00.001-07:00

"ما نمانیم و عکس ما ماند..."

در ادامه می گوید: "گردش روزگار بر عکس است..."
حالا بر عکس است یا بر عکس است جای خود، اما ممکن است عکسها را دور بریزی...
و دوباره یک شبی می رسد، سیاه تر از آن سوی ماه؛ که چشم انسان و نور خورشید هیچ وقت آنجا به هم نرسیده اند...

یاد کردم ز وفای عهدت دوش، دل آسمان گرفت
باران زد و خاطراتم را، یکی یکی آب گرفت

پ.ن: روزهایی هست در عین آفتاب، که من فقط آداجیو گوش می دهم.
..
"داروگ کی می رسد باران؟"

2011-07-27T02:26:00.000-07:00

"اهل کاشانم،
روزگارم بد نیست..."

هلیا راستش را بخواهی...
اهل بارانم،
روزگارم چیست؟! نمی دانم...
چه بگویم که بد است...؟!

پ.ن:
خرده نگیر بر من که باورم نمی شود:
"از محبت خارها گل می شود"
چرا که دیده ام؛
از محبت چه خارها پای گل می شوند

هلیا...گوش کن مرا

2011-07-22T02:30:00.000-07:00

دلتنگم...

امشب تو گویی سالهایی ست که روی سرم خراب می شوند.
چه کسی می گوید: "مرد که گریه نمی کند!"؟
امشب اگر گریه نکنم، مرد نیستم.

پ.ن: "سعدیا گر نکند یاد تو آن ماه........مرنج..."
..

راستش عادت نداشتم به این همه پشت هم نوشتن،
اما تو ببین که این روزها چه می کشم به پشتم که اینقدر پشت هم می نویسم.
وای بر تقویمی که روزگارش بشکند پشتم،
والا همه می دانند که من اینطور نبوده ام!

حالا همه می دانند که روزها همیشه خنده رویم،
اما به نپختگی نثر خط بالا...
تو خنده های روزهای مرا جدی نگیر،
چرا که خنده هایم از این است
که شبهایم را تا قبل از سحر ِ روز بعد،
لا به لای کلمات این دفتر می کشم...

"سنگهایی که من از عشق تو بر سینه زدم
کعبه ای می شد اگر خانه بنا می کردم"

2011-07-20T21:36:00.000-07:00

"بامت بلند باد که دلتنگی ات مرا..."

"آدم خيال مي كند اين مرغ خيال، كه هميشه در پرواز است، عاقبت خسته مي شود، با آن تنش دائمي اش رمق مي بازد، زيرا آدم در عالم خيال بزرگ مي شود و از آرمان گذشته اش درمي گذرد، آرمان گذشته داغان مي شود و به صورت غبار درمي آيد و اگر زندگي تازه اي نباشد آدم بايد آن را با همين غبار مرده بازبسازد و در عين حال روح چيز ديگري لازم دارد و آن را مي خواهد. مرد خيال باز، بيهوده خاكستر خوابهاي كهنه را زير و رو مي كند و در آنها شراركي مي جويد تا بر آن بدمد و آن را شعله ور كند و با آتش بازافروخته، دل سردي گرفته ي خود را گرم كند و باز آنچه در گذشته آنقدر دلنشين و روح انگيز بود و خون را بجوش مي آورد و چشم ها را پر مي كرد و فريبش شيرين بود باز دوباره زنده كند."

داستایوفسکی...شبهای روشن

پ.ن: راست می گفتی...
باید همان موقع که زمستان آمده بود، بارم را می بستم و می رفتم. راستش چمدان هایم را هم بسته بودم. "اما چه چاره با بخت گمراه " که بلدچی ِ راه ِ قشلاق ِ ایل، سر زا رفت. و من راه را نمی دانستم. این شد که تنها در این شهر ماندم.

2011-07-20T03:05:00.000-07:00

"مَنَش با خرقه ی پشمین، کجا اندر کمند آرم؟"

دی کسی می گفت که:
"عشق همیشه در مراجعه است"
و حالا همه می دانند که:
تاریخ همیشه در تکرار است...
..
.
به کمند دور گردن حلاج قسم...

پ.ن: ای کاش داشت...

2011-07-18T02:16:00.000-07:00

"منی که لفظ شراب، از کتاب می شستم
زمانه کاتب ِ دکان ِ می فروشم کرد..."

تقدیر
داستان غم انگیز ِ یک دریاست
که پشت پلکهایم می لغزد...

پ.ن:
"قرار ما را در اول جاده گذاشت...
برای رفتنم از شهر یک قطار کشید"

2011-07-17T00:34:00.001-07:00

"گفتم ای بخت، بخسبیدی و خورشید دمید"

آسمان، امشب را یادت باشد. عراق هم همین حال ِ امشب را داشتی،همان شب ِ اولی که در اوج تنهایی، پناهنده ی حرم شدم. باران در قنوت به کف ِ دستم می خورد و تو می غریدی.

آسمان...
"حرف بزن...
ابر ِ مرا باز کن...
تشنه ی یک صحبت طولانی ام"

پ.ن: عجیب بودن باران در تابستان به کنار،
نادر بودن رعد و برق در شهر را غنیمت شمار.
امشب اگر باریدی، یاد من هم باش...
یاد پدرم؛ که غمگین ترین متولد ِ به جا مانده از قرنها پیش است.

2011-07-14T03:59:00.000-07:00

"سعدیا گر نکند یاد ِ تو آن ماه مرنج
ما که باشیم که اندیشه ی ما نیز کنند؟"

سایه می گوید:

"امشب به قصه ی دل ِ من گوش می کنی......فردا چو قصه مرا فراموش می کنی

دستم نمی رسد که در آغوش گیرمت......ای ماه، با که دست در آغوش می کنی؟"

پ.ن: روزگاری بود، کنار ِ آرام ترین اقیانوس ِ دنیا...
ماه می گرفت از روی ات. تو اما باز هم حواست نبود...

2011-07-12T01:19:00.000-07:00

"روزگاری شد و کس، مرد ِ ره ِ عشق ندید"

غمگین ام...
چونان که سربازی، محاصره شده باشد شهرش،
و از میان تمام شاهدان ِ شهر، این چند خط را تنها برای تو بنویسد.
یا شاید غریقی، که در لحظات آخر...
تنها دستش از آب بیرون مانده باشد و این چند خط را تنها برای تو بنویسد...پدر...
..
.

"از انتظار خسته ام، یا که دلم گرفته است؟......تو مدتی ست رفته ای، بیا دلم گرفته است

نگاه سرد پنجره، به کوچه خیره مانده است......گمان کنم بداند او، چرا دلم گرفته است

گذشتم از هزاره ها، در امتداد دوری ات......به ذهن من نمی رسد، کجا دلم گرفته است

به چشم خود ندیده ام، شکوه چهره ی تو را......شبی بیا به خواب ِ من، بیا دلم گرفته است"

پ.ن: من اینجا بس گریسته ام...

2011-07-11T03:44:00.001-07:00

"ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت..."

هر چه سبو دارم شکسته است...
طوری که این روزها با دست، آب می خورم..
..
.
"اگر با من نبودش هیچ میلی
چرا ظرف مرا بشکست لیلی؟!"

2011-07-10T18:00:00.000-07:00

"گذشته های عزیز مرا محاکمه کرد
تمام خاطره های مرا به دار کشید"

چیزهای زیادی هست که من نمی فهمم. مثل فریب: وقتی که نمی خورم.
..
.
مرا به صبح تو، هیچ ام امید نیست
سقفم را به شب بکش
طوری که مه بماند و من..

حالیا...بزن آریا

2011-07-02T03:12:00.000-07:00

می سپارم تو را...
به بوسه های باران بر شن

هوا را ابر گرفته بود که عزم شهر کردم. حالا همه می دانند که انتهای شهر به دستهای اقیانوسی آرام می رسد. بر شنها قدم می زدم که باز آسمان شروع کرد. آنقدر حزین که کار اقیانوس کساد شد؛ همه آرام آرام از کنارش رفتند. انگار دستی خاک مرده می پاشید بر این شنها.
رسکا نواخته می شد...
و من تنهایی اقیانوس را، زیر باران می فهمیدم...
طوری که انگار قایقی حتی کوچک هم دیگر بر لب این ساحل کناره نخواهد گرفت.

زیر لب می گفتم:
"رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس
تا به خاک در ِ آصف نرسد فریادم.."

سوگند به باران در تابستان
و شهری که مردمش نمی دانند باران چیست...

2011-06-29T03:27:00.000-07:00

"خاطرت جمع که در خواب پریشان منی"

"افسردگی یک ژن است که بعضی از مردم با آن به دنیا می آیند و یک حادثه آن را بارور می کند. مثل توربین بادی که می تواند برق تولید کند ولی فقط منتظر یک باد است."
اما امان از وقتی که طوفان بیاید.

پ.ن: الان ساعت دقیقا 3:13 صبح است. و من باز از خواب پریشانی پریده ام. و باز امشب هم، شب مهتاب نیست...حالا همه می دانند که آسمان شهر را مدتهاست که ابرها گرفته اند...

"پوشانده اند صبح تو را ابرهای تار
تنها به این بهانه که بارانی ات کنند"

2011-06-27T12:59:00.000-07:00

با این همه "ی ء س" م، اگر بترکم...

باری برای من ضرر دارد. قندش بالا است! این را مگسی پیر به مگسی جوان در حال گشت روی قند گفت و ادامه داد: دوش دکتری می گفت: اینکه زخمهایت دیرتر از حالت عادی شان خوب می شوند برای این همه قندی ست که ذخیره کرده ای.

"تو نمی دانی غریو یک عظمت
وقتی که در شکنجه ی یک شکست نمی نالد
چه کوهی ست..."

شاملو

پ.ن: پدر اولین روز سفر را یادت هست؟ باران را می گویم. بعد از رعد و برقهای عظیم...

2011-06-21T02:04:00.001-07:00

"دوستانی دارم، بهتر از آب روان"

سلام به تویی که یا داری چمدانت را می بندی یا بسته ای و گذاشته ای جلوی در یا شاید دسته اش را گرفته ای و به مقصد می روی
حالت را می فهمم. حس یأس توأم با بی میلی تمام...
"لیکن چه چاره با بخت گمراه؟!"
غربت راهی ست که همه نمی روند. غربت را فقط آدمهایی می روند که حکایت آب جاری و سنگهای کف رودخانه را می فهمند...
وقتی خواهد آمد که روی تختت برای خواب ِ شب دراز کشیده ای. دلت اگر گرفت یاد پدر باش...یاد من هم.
خدا پشت و پناهت

"بال تنها غم غربت به پرستو ها داد"...

2011-06-16T12:32:00.001-07:00

برای ما که دوره گرد ِ شبیم، در شهر

سوگند به شهری که قاصدک هایش در تابستان با باران به زمین می رسند. که من یک روز، روزگار را از زلف پر از بازی اش دار خواهم زد.

پ.ن: می خندم این روزها، طوری که دندانهایم پیداست، ولی تو کجا خواهی دید سیاهی ِ پشت دندانهایم را؟!...

2011-06-12T14:57:00.000-07:00

دوباره من،شهر...دوباره تو، عراق

تو می روی و خواب مرا می برد با خود...

بعد از سفرم مصطفی می گفت: "الان نمی فهمی عراق کجاست، بگذار دو ماه دیگر..."
من در دلم می گفتم: مسلما دلتنگ تر از الان نخواهم شد.
حالا می فهمم که مصطفی چه می گفت. هر شب که می خوابم دلتنگم. خواب آنجا را می بینم و بعد خواب تو را. نمی دانم می فهمی در یک هفته چهار بار خواب جایی یا کسی را دیدن یعنی چه؟! زندگی را ببین که با دلهای تنگ چه می کند...!
می دانی! گیر کرده ام؛ مثل بعضی انقلابیون در دهه ی شصت.

ولی علیا...
"مجال من همین باشد که پنهان مهر او ورزم
حدیث بوس و آغوشش چه گویم چون نخواهد شد"

یا شاید:
"تا کی به انداختن سنگ پیاپی در آب
ماه را می شود از حافظه ی آب گرفت؟"

2011-06-10T23:38:00.000-07:00

حکایت ما

بچه که بودیم کنار ساحل، یک دریاچه می ساختیم و با بقیه بچه ها کیف می کردیم. خوش بودیم. کنارش بازی می کردیم. ولی کم کم بزرگ شدیم...و بزرگ شدند. هم ما، و هم دریاچه ها؛ بزرگتر شدند تا به اقیانوس رسیدند...

و این روزها کنار اقیانوس تنها قدم می زنم...

حکایت آدم بزرگها در اجتماع ِ آدم بزرگها، حکایت اقیانوسی ست به عمق سه سانتی متر. پهناور، اما تهی...

غم ِ فرسایش ِ ساحل، دل ِ ما کُشت رَضی،
مطربی کو که در این میکده ی حزن زند آوایی؟

2011-06-09T20:02:00.000-07:00

"کار خود گر به خدا بازگذاری حافظ..."

شبی سعی ما بر آور ز آستان ِ دوست،
که به غمزه ات باز کنی درد ِ علیا را...

امشب دعا کن مرا...که سخت دل افگارم.

"فراق و وصل چه باشد؟رضای دوست طلب......که حیف باشد از او غیر او تمنایی
ز شوق سر به در آرند ماهیان از آب......اگر سفینه ی حافظ رسد به دریایی"

2011-06-07T19:16:00.000-07:00

چشمهایش

بعضی چشمها شبیه منشورند. نگاهشان که می کنی، درون را تجزیه می کنند.
به چشمهایم نگاه نکن. حرف هم نخواه که بزنم. زبانم خسته تر از چشمهایم است.

اول ِ فتح، مثل اول ِ مریم است: پر از امید...

بلد هستی زبان قطره ها را،
به من در خواندن باران کمک کن...!

2011-06-06T01:16:00.001-07:00

"...وفای عهد من از خاطرت به در نرود"

گونه هایم گود و مژه هایم بور شده اند.
"بس که سودای سر ِ زلف ِ تو پختم به خیال..."

2011-06-02T00:57:00.000-07:00

عکسهای سیاه و سفید

ای قاب که تیغ می زنی رضی را به رنگ......سر، اما ز شوق او کجا برم از ننگ؟

سیاه گشت جامه ی علیا ز طوفان ِ غم......یا رب، بگردان قضا ز دل های تنگ

عُلیای رَضی

2011-05-29T02:22:00.000-07:00

از ابرها بپرس...حال گونه هایم را

می دانی هلیا! این شهر دست خودش نیست که می بارد؛
دست خودش نیست که آسفالتش همیشه خیس است.
مثل گونه ی رهگذری زیر آسمانش...

2011-05-21T14:53:00.000-07:00

بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

"بیا ای خسته خاطر دوست!
ای مانند من دلکنده و غمگین
من اینجا بس دلم تنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی فرجام بگذاریم"

پ.ن: کجایی حمید؟...

"در شهر یکی کس را هشیار نمی بینم...هر یک بدتر از دیگر،شوریده و دیوانه"

2011-05-21T12:18:00.000-07:00

قایق از تور تهی،
و دل از آرزوی مروارید...

پیری نه به عقل است، نه به تجربه، و نه به فرسودگی بدن. پیری یعنی وقتی که دیگر آرزویی نداری و یا شاید کاری، برای انجام دادن در این دنیا.
خدایا تو خوب می دانی که پرهایم به میله های قفس گیر می کند. پس یا در قفس را باز کن که پر بکشم یا قفسی بزرگتر بساز.

پ.ن: پدر! و اگر که تو نبودی...

"مرگ حق است به من حق مرا برگردان..."

2011-05-14T18:42:00.000-07:00

حالیا

عجیب یعنی: از دست تو به عراق پناهنده می شوم، اما همان شب اول، باز هم خواب تو را می بینم. حرف نمی زنی، ولی با چشمهایت، چشمهایم را هدف می گیری. مثل سربازی که می خواهد تیر خلاص بزند در پیشانی یک اسیر.

"گرچه می گویند این دنیا به غیر از خواب نیست......ای اجل مهمان نوازی کن که دیگر تاب نیست"

پ.ن: ای کاش در عراق گم می شدم و پایم به شهر نمی رسید، ولی چه باک از تو که وقتی از آن پیر مرد ِ ناشناس خداحافظی می کردم، گفت: "به سامرا که رسیدی به امام بگو: کسی را در کاظمین پیدا کردم که به شما سلام رساند..."
می دانی! کاری به چشمهایت ندارم، اما این اوج دوست داشتن در عین غریب بودن است.

2011-05-09T21:16:00.000-07:00

فَخلَع نَعلَیک اِنَّکَ بِالوادِ المقّدسِ طُوی

با وضو بخوان این چند خط را.

اینها که می نویسم خود ِ دیوانگی ست. اشتباه است آنچه آن بالا سمت چپ، نوشته ام: "نون، سوگند به قلم و آنچه می نویسند. که تو به لطف پروردگارت دیوانه نیستی."

سوگند به گریه. و تو چه می فهمی که گریه چیست؟ گریه مقامی ست زیر گنبدی در کربلا که بر عکس ِ آب ِ بسته شده بر حرم، بند نمی آید. آنجا جایی ست که معادلات زمینی جوابهای غیر حقیقی می دهند.
دستت را بر طلاها می کشی، گریه می کنی، برای آمدن بهار دعا می کنی. نماز می خوانی، گریه می کنی، برای آمدن بهار دعا می کنی. خداحافظی می کنی، گریه می کنی، برای آمدن بهار دعا می کنی...

سوگند به بغض. و تو چه می فهمی که بغض چیست؟ بغض مقامی ست در گلو که می خورد و خورده نمی شود. با گریه اگر جمعش کنی راه ِ نفس را می بندد. یا شاید بغض مقامی ست پشت در ِ بسته ای در نجف که تا صبح جلویش قدم می زنی تا بازش کنند. قسم به مرده ای که تشیع می کنی با بغض تا وادی السلام.

و سوگند به غربت. و تو چه می دانی که غربت چیست؟ غربت مقامی ست که به خورد ِ نئوپانی رفته است در سامرا. غربت، خانه ی پدر است که خودش در آن نیست و برایش هدیه ای بمب-مانند می فرستند هر از چندی.

"به این شهر سوگند می خورم
و تو - ساکن در این شهری
و سوگند به پدر. و فرزندانی که پدید آورد
که انسان را در رنج آفریدیم." سوره ی بلد

پ.ن: در یکی از صحنها در مشهد قدم می زدم. پسر بچه ای را دیدم که از دست پدرش فرار می کرد. پدرش با عصبانیت به بچه گفت: "همین جا وِلِت می کنم می رَمااا". در دلم گفتم: "ای کاش مرا به فرزندی قبول می کردی!"

تو اصحاب کهف را می شناسی؟ چیزی شبیه آنها شده ام! همین طور مات، بعد از بیدار شدنشان.

2011-04-06T15:40:00.000-07:00

تا کنون هیچ نسیمی نوزیده ست به لطف

دو پست نوشتم در این چند روز،‌اما منتشر نکردم. و پستهایی هست که شاید دیگر منتشر نکنم یا شاید دست دوستی دادم تا بعد از من منتشر کند.
از میانه ی فروردین که گذشتم،‌ فهمیدم که من باز هم مثل ایده های فلسفی پست مدرن، مرده متولد شدم. کی می شود متولد شوم؟ نمی دانم...
"رنگ سال گذشته را دارد، همه ی لحظه های امسالم
سیصد و شصت و پنج حسرت را همچنان می کشم به دنبالم"

و اما بعد...
گفتی بخوان کتابی را که حائز حکمت باشد. و نه امری و نه کتابی بی حکمت نیست. و قسم به اشک که تو نفهمیدی که من کتاب را زندگی کردم...
"و صدایی از آسمان بلند می شود: و دیگر آسمان را نخواهی دید..."
" در باب اول مراثی اِرمیای نبی می نویسد: چه گونه شهری که پر از مخلوق بود، منفرد نشسته است. چه گونه آنکه در میان امت ها عزیز بود، مثل بیوه زنی شده است...شبان گاه زار زار می گرید...و دوستانش به او خیانت کرده اند"
من به قراین فهمیدم که آنکه برای مردم کتاب می نویسد شاید انتهای کتابم را اینطور نوشته است:
"اللهم اِرحَم مَن لا یَرحَمُهُ العِباد و اقبِل مَن لا یَقبَلهُ البِلاد"

پ.ن: Yndi Halda ،ای کاش تار ِ موی ِ دم ِ اسب ِ آرشه ی ویالونت پاره می شد تا قطعه ی Dash and Blast را نمی زدی، که برق از شاهدان غربی و بت های شرقی نپرد.

"می روی و گریه می آید مرا
ساعتی بنشین که باران بگذرد"

2011-03-29T22:47:00.000-07:00

امروزها می روند، امروزی ها هم

بعضی روزها دنیا تنگ تر از دلم می شود و دلم آنقدر تنگ است که توگویی فقط آسمان درش جا می شود...

امروز برای چندمین بار در اتوبوس باران بارید وقتی به این تکه اش رسیدم:
"- ارمیا! امروز زیر سنگ خوابیدن راحت تر است...
نگاهش می کنم. نارفیق هنوز هم کله اش کار می کند و حرف حساب می زند. انگاری از میان دو لب من این جمله را گفت...هی سهراب! خیلی مخلصیم؛ تو نبودی، کدام گورستانی می رفتم؟...
-غروبی مردم می روند فرحزاد، جگر بره می زنند، ما باید جگر زلیخای مان را بگیریم بیاوریم بهشت زهرا!"

بیوتن...رضا امیرخانی

پ.ن: آدم بعضی وقتها برای بعضی آدمها دلش تنگ می شود...فقط آدمها دلشان تنگ می شود برای آدمها...تو را بگو که اصلا دلت برای ما تنگ نمی شود...
"آی آدمها...یک نفر در آب دارد می سپارد جان.."
کجایند آدمها؟!...نه آن آدمها که در بهشت سیب گاز می زنند...
کجایی تو؟...دلم تنگ است روز و شب...کجایی؟

2011-03-26T14:11:00.000-07:00

جرعه جرعه پیر می شویم

پیرمرد به دیوار تکیه داد. دست راستش را به گوشه ی دیوار قفل کرد. پشتش کوژ شد. دست چپش را به زانو های خم شده اش تکیه داد. انگار که سرش گیج رفته باشد. تعادل نداشت. و مثل جنگجویی که تیر خلاص خورده باشد در نبرد نابرابر زندگی، پخش زمین شد...

همه ایستاده بودند. همراهی که همراه ما نبود گفت: "برویم! رهایش کن..."
جوانها نمی فهمند وقتی یک پیر به زمین می خورد یعنی چه...ولی ما از این جوخه ها نیستیم که سرباز تیر خورده را در معرض گلوله رها کنیم...ما درد پیرهای شکسته و تنها را می فهمیم...اما مردمی هستند که نه این چنین اند!

پ.ن: حالا تو که دیگر اینجا را نمی خوانی ولی بدان که هر شب پیری شبیه او در نبردی مشابه کم می آورد. دستهایش را به زانو می زند، اما هنوز نیافتاده است....ولی بسیار خسته است...
خدا خودش بعضی وقتها اقرار می کند به بعضی امتحانات سخت. اینطور می شود که وقتی پشتت خم می شود می گویی:

"بیدلی در همه احوال خدا با او بود..."

2011-03-19T18:02:00.000-07:00

عید شده است

می گویند عید شده است. نمی دانند:
"...بهار بی تو یعنی پاییز..."
.
.
یادم هست عیدهای قدیم به بزرگتر ها سر می زدیم. حالا هم سر می زنیم...محکم به عرش الهی به یاد بزرگی ات. پدر! در این بهار که دیگر بوی عیدی نمی آید،
"کنار دامن من همچو رود جیحون است...
دلم بجو که قدت همچو سرو دلجوی است......سخن بگو که کلامت لطیف و موزون است"
..
.
سخن بگو...بگو پدر...بگو...

پ.ن: میان دستهای بهاریت در قنوت...دعایم کن...
یا مقلب القلوب و الابصار...

2011-03-16T21:30:00.000-07:00

سوزیم به آتشی که دودی نکند

از فرط بی کسی و نداشتن امامزاده در این حوالی رو به قبرستان مسیحی ها بردم. و روی سنگی نشستم که به یادبود کسی آنجا گذاشته بودند.کاسه ی صبرم یک بار دیگر داشت لبریز می شد و می بایست از دهانه ی چشم بیرون می ریخت، و گر نه این جوشش، آرامش نمی گذارد برای آدم. و ریخت...
زیر یک آسمان خیس تر از چشمم...
در میان آن همه قبر خالی از سکنه...
و دودی که در دستم تاب می خورد به هر سوزه ی باد

اینکه بسوزی و دم نزنی و کسی نباشد که...همین است:

"در چنگ غم تو دل سرودی نکند......پیش تو فغان و ناله سودی نکند

نالیم به ناله ای که آگه نشوی......سوزیم به آتشی که دودی نکند"

ابوسعید ابوالخیر

2011-03-15T00:04:00.000-07:00

"حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی..."

حرفهایت مثل خمپاره سوت می کشد...در زمین ما فرود می آید. ما با سوت هر خمپاره ات سوت می زنیم. دست می زنیم. پای می کوبیم. انگار که موجی شده باشیم با این سوتها...زیر خمپاره های حرفت داریم می رقصیم.

مصر و لیبی را ببین...جان ارزان شده است این روزها. ما هم قیمت را پایین آورده ایم. دیگر از مرگ نمی ترسیم. ولی مگر مهمتر از جان هم هست در این دنیا؟ پس بترس از دستهای شسته از جان ِ آمها...

پ.ن: "رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس......تا به خاک در آصف نرسد فریادم"
..
.
لا اله الا انت. سبحانک انّی کنت من الظالمین.
"...پس ما یونس را در اثر تمسک به ذکر یاد شده، از اندوه نجات دادیم. و همین گونه مؤمنین را نجات می بخشیم."

2011-03-10T13:26:00.000-08:00

توپ ِ چهل تکه شدم این بار هم از دست تو
خسته - گولِر را دفاع ِ یار می خواهد مگر؟

"اینکه دلتنگ تو ام اقرار می خواهد مگر؟......اینکه از من دلخوری انکار می خواهد مگر؟

وقت دل کندن به فــــکر باز پیوستن مباش......دل بریدن وعده ی دیدار می خواهد مگر؟

عقل اگر غیرت کند یک بار عاشق می شویم......اشتباه ِ ناگهان تکرار می خواهد مگر؟

من چرا رسوا شوم یک شهر مشتاق تواند......لشگر عشاق پرچم دار می خواهد مگر؟

با زبان بی زبانی بار ها گفتـــــی برو......من که دارم می روم اصرار می خواهد مگر؟

روح سرگردان من هر جا بخواهد می رود......خانه ی دیوانگان دیوار می خواهد مگر؟"

2011-03-05T16:52:00.000-08:00

می دانی چه حسی دارم؟

این روزها حس تکه ای از فیلم The Fountain را دارم که حباب ِ حاوی مرد و درختش در حال بالا رفتن در فضا اند. مرد درخت را بغل کرده و می گوید:

.I almost made it. I am sorry

نجوای زنی از دور می آید:

.Finish it

زن در حباب ظاهر شده است.
مرد فریاد می زند و گریه کنان می گوید:

!Stop it. Stop it. What do you want? Leave me. Leave me alone.Please

زن می گوید:

?Will you deliver Spain from bondage

مرد مستأصل جواب می دهد:

.I don't know. I am trying. I don't know how

زن:

.You do. You will

پ.ن: خدایا...وحی که می دانی چیست؟!

2011-03-03T15:03:00.000-08:00

وقتی...

وقتی آرشه های ویالون را زیاد روی قلبت بکشی. دیگر به هیچ صدایی بلند نمی شوی. مثل سیگار نیم سوخته ای شده ام که حتی یک بی خانمان هم از روی زمین برش نمی دارد. یا شاید مثل جسدی، افتاده به زیر آفتاب اعراف؛ که دیگر نه به صدای سگ ها بیدار می شود و نه به صدای خدا.

فلک چو دیـــد سرم را اســیر چنبر عشــق.......ببست گــــردن صبرم به ریسـمان فراق

بـه پـای شـوق گر این ره به سر شدی حافظ.......بـــه دسـت هــجر ندادی کسی عنان فراق

و باز وقتی...

قدم می زنی در آسمان فراق...

و دیگری مسخره ات می کند در آسمان فراق...

ولی تو ادامه می دهی در آسمان فراق...

که قسم به آب چشم در آسمان فراق...

پ.ن: ساموئل باربر قطعه ای دارد به اسم "Adagio for strings". جسد می کند هر جنبنده ای را در آسمان فراق.

2011-02-28T23:36:00.000-08:00

نفس کش...نکش

مشتق سیگار دود است اما...
انتگرال دود یک آدم خراب است به علاوه ی یک مقدار ثابت.
که این مقدار ثابت همان نخی ست که کشیده می شود.
..
.
آنقدر بکش این نخها را که لباس تن را ریش کنی.
من لعنت می فرستم لباسهای پاره را.

2011-02-27T05:32:00.001-08:00

باور کن

باور کن که می دانم،
ققنوس زیر خاکستر را...
باور کن که می دانم،
..
.
اتمام روزهایم را...هنوزهایم را

2011-02-23T15:22:00.000-08:00

...

و اگر خدا نبود بشر از غم هلاک می شد...

باور نمی کنید، اما این حرف یک بی خدا است.

کــــهیـــعــــص.

ذاکر باش، ذکر ِ خفی بنده ام زکریا...

2011-02-19T00:22:00.000-08:00

گر سنگ ازین حدیث بنالد عجب مدار

این روزها خاطره ورق می زنم. و همه ی رفتارها را مرور می کنم. چشمانم به پلک های بسته ات گره می خورد که انگار نمی خواهی ببینم آنچه را که در نهان است...

آدمهای حسود،‌ به خاطر چیزهایی که ندارند و به آنها نمی رسند حاضرند همه چیز را تخریب کنند...ایشان مردمی هستند که حاضرند چیزهایی که دوست دارند برایشان باشد و نیست و اکنون برای دیگری ست را از بین ببرند...
این مردم ِ حسود، سخت ضربه می زنند. اینها را از من شنیده بگیر و بدان که اینها تفاوتهایی ست که من به درونت دیدم و در اطراف نه و تو باز هم گفتی نه...و این نه از بلوغ سرچشمه می گیرد که باز هم قابل تحسین است، نه؟! ...نه!

شخصیتهای آدمهای بالغ اینطور است که آدمهای پایین دست و پست را هنوز آدم می بینند ولی آدمهای کوته بین ِ پایین دستشان آنها را ساده لوح می پندارند و گشاده دست. این آدمها تا به یقین نرسند به قطع راجع به چیزی قضاوت نمی کنند و به خاطر پاکدلی شان مرکز هجوم نیرنگها و تخریبها هستند و آنقدر صبورند که مردم پایین دست را به لطافت پشت سر می گذارند...اینها چیزهایی ست که به تجربه ی بسیار دیده ام.

حرفهای ناگفته بسیار است...و وقتی پای حرف زدن می رسد زبانم قاصر می شود. حتی آن زمان که بشود حرفی زد...

انگار که "زبانم در دهان باز بسته ست"
..
با همه ی اینها این روزها:
"خسته ام مثل درختی که از آذرماهش..."
..
و در فکر بهارم، اما انگار کسی می گوید:

"سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر، درها بسته، سرها در گریبان، دستها پنهان
نفسها ابر، دلها خسته و غمگین، درختان اسکلت های بلورآگین
..
.
زمستان است...زمستان است"

پ.ن: چیزهایی هست که شما نمی دانید و به گفتنشان مصلحت نیست، ولی بدانید که هر حرف را دلیلی ست راسخ.

"حالی درون پرده بسی فتنه می رود......تا آن زمان که پرده برافتد چه ها کنند"

2011-02-15T14:42:00.000-08:00

نَقلت، نُقل ِ مجلس است

"مشتی رند را سیم داده اند که سنگ بزنند..."

تاریخ بیهقی

شاید آن زمان هنوز واژه ی "مزدور" رایج نبوده است.

هنوز دوبیل در نیاورده، ما را آنچنان می کوبد که انگار این سرزمین، ارث پدری من نیست! و من مانده ام از کسانی که هنوز نماز به ایشان واجب نشده ولی دستشان به ضرب آرام می گیرد...رفیق یادت هست می گفتی:" باتوم بالاخره دست صاحبشو خسته می کنه!..."

مانده ام واقعا از کار دنیا...

2011-02-14T23:59:00.000-08:00

از نشانه های دیکتاتوری (٢)

بسیار معدودند کسانی که می توانند به طور قانونی وارد شوند.
شاید روزی برای کسی پاسپورتی جعلی صادر کردم تا بیاید و در این خرابه انقلاب مخملی کند. و بعد مثل تمام انقلابها، بازماندگان را توبیخ کند. مثلا به این تندی:

"گذشته های عزیز مرا محاکمه کرد...تمام خاطره های مرا به دار کشید"

..
.
با همه ی اینها، ما از این انقلابی های منفعلیم:

"جیره ی سیگارم را بدهید!
و تنهایم بگذارید با پیاده روی عصرگاهی!
در من
تیمارستانی
قصد شورش دارد"*

دیوانه اگر باشی همین می شود.

*علی اسد اللهی

پ.ن: اشک آور بزن...می خواهم گریه کنم...

2011-02-11T18:04:00.000-08:00

صابرین...هست خدا با ایشان

چه خوش گفت سهراب:

"ابری نیست

بادی نیست...

آدم اینجا تنهاست"

و چه خوش تر سایه:

"نفسم می گیرد که هوا هم اینجا زندانی ست"

می دانی غربت چیست؟

غربت آنجاست که یارت هیچ نیست

وطن آن نیست که آبی و هوایی دارد

وطن آنجاست که یارت باشد

گر لسان ثالثت گویم هست:

"برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
برو آنجا که تو را منتظرند
قاصدک در دل من
همه کورند و کرند
دست بردار از این در وطن خویش غریب"

دست بردار از این در وطن خویش غریب...

2011-02-05T02:41:00.000-08:00

ز کار کتاب بیرون شده است حساب ما

این مدت هر چه انتگرال می گیرم به یاد جعد زلفت می افتم. و صدای ویالونی که انگار نقش زلفت را روی آن هم کشیده اند.
ای کاش مدادی بود به رنگ موهایت، که آنوقت تا ابد ِ زندگی ام را انتگرال می گرفتم و خودم را به خمش پایین ِ این علامت، دار می زدم...تا مجنون بفهمد معنای عشق ِ با حساب و کتاب چیست.

"کی به انداختن سنگ پیاپی در آب
ماه را می شود از حافظه ی آب گرفت"

2011-02-02T18:38:00.000-08:00

دورها آوایی ست که مرا می خواند

اولین دلتنگی بشریت به نام آدم است. شاید برای بهشت دلش تنگ شده بود. چون هر چه هست، این را می دانم که دل هیچ بشری برای بشری تنگ نشده است...این را با کمی تعقل می فهمی که همه ی ما فقط خودمان را می بینیم؛ حتی وقتی خیلی دلمان تنگ است...
علت این است که ما اشتباه می رویم راه را...راه این است:
"قل اعوذ برب الناس. ملک الناس. اله الناس..."
..
.
حوا! این بیابان بشریت سیب نمی دهد دیگر...چه می چینی؟!
..
.

"نه سایه دارم و نه بر، بیافکنندم و سزاست
وگر نه بر درخت تر، کسی تبر نمی زند"

2011-01-26T00:27:00.000-08:00

او مدتها بود فکر می کرد زندگی می کند،
و او مثلا مدتها بود که زندگی می کرد...فکر هم می کرد.

"برویر گفت: «اهداف؟ اهداف از فرهنگ و فضا سر چشمه می گیرند. آدم آن ها را با هوا تنفس می کند و به درون می دهد. تمام پسر بچه هایی که با آنها بزرگ شدم، در فضای همان اهداف تنفس می کردند. همه ی ما می خواستیم از منطقه ی یهودی نشین فراتر برویم، راه خود را به جهان باز کنیم و موفق، ثروتمند، و معتبر شویم . همه ی دنیا هم همین را می خواست! هیچ یک از ما اهداف آگاهانه ای نداشت. هدف ها آنها بودند و ریشه ی زمان،‌ جامعه و خانواده ی مرا تشکیل می دادند.»
نیچه گفت: «و با وجود این برای شما فایده ای نداشت. آنها زمینه های محکمی نبودند که بتوان یک زندگی را رویشان بنا کرد. برای بعضی ممکن بود مناسب باشند، مثلا افراد کوته بین و لنگی که در تمام زندگی شان در پی مال و منالند یا حتی برای کسانی که به سمت موفقیت صعود می کنند و دارای این استعداد هستند که دائم در پی هدف هایی نو باشند که در دسترس هستند. اما شما هم مانند من چشمان تیزبینی دارید. زیادی به عمق زندگی می نگرید. متوجه شدید که رسیدن به اهداف غلط، بیهوده است و داشتن اهداف نوی غلط، بیهوده تر. حاصلضرب صفر در صفر، صفر است.»"
و نیچه گریه کرد...اروین یالوم

پ.ن: حواستان به چهل سالگی تان باشد.بعضی در چهل سالگی به چل چلی می افتند. بعضی ها هم بر می گردند نگاه می کنند که چه حیف کردیم عمر را...بعضی ها هم مثل چهارپاهای غریب، سرشان را می اندازند پایین و گاو-آهن پشتشان را روی ادامه ی زندگی شان می کشند.
پیر ها راحت تر می فهمند این را. تو به خود نگیر، که این خاصیت جوانی ست.

2011-01-23T15:09:00.000-08:00

گفت علیا به رضی

تو تنها خودت را نبین.
ما را هم ببین.
..
.
ما را با هم ببین.

"ما روی کرده از همه عالم به روی او......وان سست عهد روی به دیوار می کند

سعدی نگفتمت که خم ِ زلف ِ شاهدان......در بند او مشو که گرفتار می کند"

2011-01-21T01:31:00.000-08:00

دلم تنگ است برای شما

دلم برای یک روزگی ام تنگ شده است. دلم برای سیدی که در گوشم خواند، تنگ شده است. دلم برای شما تنگ است پدر...
نباشد که یادتان برود ما را...یادتان هست سه سال پیش را؟!....وقتی برای خداحافظی آخر آمدم...که از کنار ضریح تا توی هواپیما گریه ام بند نمی آمد...آنقدر که مردم با دست نشانم می دادند...
مبادا یادت برود ما را پدر....

پ.ن: هیچ کس نمی فهمد چه می گویم. فقط خودم می فهمم آن لحظه ای را که رو به ضریح به پدری که فرزندی در بغل داشت گفتم:
- پسرتونه؟
- بله.
- خدا براتون نگهش داره.

نخوان اینجا را اگر دلگیر می شوی. که این مدت آنقدر اشک ریخته ام که اگر کسی روی گونه ام سدی می زد، یک شهر را روشن می کردم.
نخوان مرا...غمگینم...نخوان...

2011-01-16T02:57:00.000-08:00

از نشانه های دیکتاتوری(١)

این است که در ظاهر همه چیز آرام است ولی در باطن می جوشد. شاید شبیه آتش زیر خاکستر.
به چشمهایم نگاه نکن حالا...
..
.
در درونم رخت می شویند.

2011-01-13T20:59:00.000-08:00

عمو یادگار...

پاییز در تنگ کوچه های بهار می گذشت. به درختی رسید و گفت: به زودی به دیدارت می آیم. درخت گفت: خزان ای کاش می گذاشتی برف روی دوشم آب شود...

انگار سالهای سختی بود که روی هم تل انبار می شد...سال روی سال می گذشت...سرد سرد...بدون بهار.

"مرا به گوشه ی یک کهکشان دور انداخت
ستاره هایم را خارج از مدار کشید

قرار ما را در اول جاده گذاشت
برای رفتنم از شهر یک قطار کشید"

2011-01-11T16:02:00.000-08:00

و معلمان بشر پیر شدند

حق داشت پدر اول که پیر شود از دست مردم ١٤٠٠ سال پیش. به ایشان حرجی نبود از همان اول. خودت کلاهت را قاضی کن: ذهن مردم ِ در بیابان -از تابش مستقیم خورشید- مثل نوار کاست مچاله شده ای ست که در یک ظهر تابستان به علت پدیده ی گازهای گلخانه ای در یک اتومبیل رخ می دهد؛ که اگر بخواهید صافش کنید اصلا نمی شود. حالا شاید بتوانید کمی صافش کنید اما نمی شود دیگر درستش کرد.

ایشان می خواستند به ما تدریس کنند مثلا اینطور: "آدم باید بعضی وقتها ناراحت شود تا بفهمد اشتباه می کند."
اگر قرار بود با روی-ترش کردن، مردم چیزی یاد بگیرند، که پیامبران و پدران می باید عبوس ترین مردم باشند.
یادتان باشد این را: "عبس و تولّی".
حالا ما به ایشان گفتیم: "چیزی یاد بگیرید، گرچه بعید است" و یاد نگرفتند. به ایشان گفته بودیم: "کلام به آب ِ دهان واسطه ها تلخ می شود." و نفهمیدند. ما پیر و کچل شدیم و ایشان باز هم نمی فهمند...

"برو فایز سزای تو همین بود......پری مثل مرا در خواب بینی"

پ.ن:
"صحبت از عشق و تغزل نبود ز روز ازل"
و هنوز ایشان در توهم خویشند که ما را «اِشغ» صید کرده است و باز هم نمی فهمند،‌که عشق ما پدر بود و بس!

2011-01-08T04:23:00.000-08:00

فاتحه ای برای یک رؤیا
و چه زود دیر می شود، رستم...!

و تو چه می فهمی...؟!
از مرگ ماهی قرمز،
روی آسفالت ِ سرد ِ باران زده...
از خیابان های مه گرفته را
..
.
دیر رسیده ای به من آمبولانس!
دیرگاهی ست که از زمین فاصله گرفته ام...

پ.ن: تو به کار خویش باش...که هنوز وام دار منی...

"پیله ی عشق ِ من ابریشم ِ تنهایی شد......شمع حق داشت: به پروانه نمی آید عشق"

2011-01-07T17:39:00.000-08:00

سوختیم در این آرزوی خام و نشد(٧)

تمام این چندین روز دو دل بودم که بنویسم یا نه! و نوشتم...این بار آنقدر تلخ که شاید دیگر نخوانید.
باران می آمد، سخت. و صبر ما سخت تر...تا به حال اینقدر جایی ایستا نبودم. و در ٦ ساعت، بالای ٢٠ نخ را محکم و به حالت ِ محکومیتی کشیدم. امیدم را می دیدم که با آب باران شسته می شد...و فقط چند دقیقه بعد...یقین آمد و از ماشین پیاده شد.
بعضی صحنه ها هستند در زندگی که تا آخر عمر فراموش نمی کنی.
بعضی ضربه ها هستند که با آن شاید گریه کنی، ولی در ضربه های کاری فقط در جایت خشک می شوی...ضربه که سهمگین باشد لال می شوی اصلا.
پنج، شش سالی می شد که کسی گریه ام را ندیده بود...مادر در بغلش برایم می گفت: گریه کن پسرم...حق داری...زار بزن...کدام مغرور-پسری حاضر بود مادرش اینطور بگوید؟!...ما که نبودیم، ولی دیگر از کف داده بودیم طاقت را!

حالا دود، قرص، دکتر، بی خوابی های پر از پریش...جمله بسازم با اینها؟ نه!...زندگی بساز...!
حالا باران که می آید هر چقدر هم که هوا سرد نباشد، من زیر خروارها لباس می لرزم. از برکت ِ شوک های عصبی در آب و هوا های نا ملایم.

خواستم بنویسم:

Like a thief in the night

The wind blows so light

It wars with my tears

That won't dry for many years

دیدم نمی شود.
یا شاید:

Love's golden arrow

At her should have fled

And not death's ebon dart

To strike her dead

دیدم باز هم نمی شود.

خواستم رباعی هفتم را بنویسم، دیدم اصلا ارزش هفت بار سوختن ما را ندارید؛ که هفت در مرام ما مقدس است و شما نه...بانوی نامهربان!

پ.ن١: اهل خشم نیستم اما...

"دانتس گفت: مرسدس! آمده ام تا از تو خداحافظی کنم.
مرسدس با اندوه گفت: می روی اِدمون؟
- بله می روم. انتقامم را گرفتم و دیگر کاری ندارم.
- ولی من از همه بیشتر به تو بدی کردم. تو مرا بخشیده ای اما نمی خواهم ببخشی. من فقط برای اینکه نمی توانم بمیرم زنده ام."

کنت ِ مُنت کریستو......الکساندر دوما

با وجود نبودن از اهل خشم، خواستم انتقام بگیرم و باز کتاب گفت:

"اَلآ اِنّ اَولیاءُ الله لا خوفٌ علیهم و لا هم یحزنون. الذّین اَمنوا و کانوا یتّقون. لَهُمُ البُشری فِی الحَیوة الدّنیا و فِی الاخِرة. لا تبدیلَ لِکَلِمت ِ الله. ذلک هو الفوزُ العظیم. و لا یحزُنک قَولُهُم اِنَّ العزّةَ للهِ جمیعاً. هو السّمیع العلیم" یونس: ٦٢-٦٥

"آگاه باشید که بر دوستان خدا نه بیمی هست و نه آنان اندوهگین می شوند.همانان که ایمان آورده و پرهیزگاری ورزیده اند. در زندگانی دنیا و در آخرت مژده برای آنان است. وعده های خدا را تبدیلی نیست؛ این همان کامیابی بزرگ است. سخن آنان تو را غمگین نکند، زیرا عزت، همه از آن خداست. او شنوای داناست."

اندوه ِ پدر دوم یاد باد که با چاه گفت و گو می کرد از بی کسی.

پ.ن٢: چند شب پیش بود که دوباره خواب مرگ را دیدم. این بار مرده می شستم و کفن می کردم. تعبیرش را می دانم. مثل همان خواب قبلی که می دانستم. خدایا پناه می برم به تو از اتفاقهای ناگواری که افتاد و آنهایی که در آینده خواهد افتاد.

"مرا شبیه درختان ِ بی بهار کشید......نخواست آینه باشم، مرا غبار کشید

چقدر گوشه ی سلول می شود کز کرد......و در تصور خود نقشه ی فرار کشید؟"

پ.ن٣: من هر چه در این یک سال دعا کرده ام به خاک نشسته و بالا نرفته است، ولی خدایا این یکی را مستجاب کن:
"یا مَن یُعطِی الکثیرَ بِالغَم"
..
.
ببر مرا که دردمندم!...

2011-01-02T01:47:00.000-08:00

سوختیم در این آرزوی خام و نشد(٦)

کافران ایمان نمی آوردند، حتی مسخره هم می کردند! وحی آمد که ای نوح غمگین مباش. تو به کار کشتی باش. حالا نوح روی کشتی اش بر تلاطم ِ دریا سرگردان است، ماه هاست. فقط خدا می داند کی تمام می شود.

ابراهیم هم همین بود. آنجا که خدا امر کرد:
"بردار تبر را و بزن ابراهیم،
بتهای بزرگ زودتر می شکنند..."
بعد خواستند در آتش بسوزانند او را. در جواب ِ جبرئیل که برای کمک آمده بود گفت:
"یارم چو قدح به دست گیرد......بازار بتان شکست گیرد"
..
.
چشم امیدم به دستان توست پدر: یاد آر از یونس در دل ماهی که امر خدا را با کاستی انجام داد...پدر شاید هدهد نامه های سلیمان را به جایی غیر از سبا می برد!!! اصلا حواستان هست..؟!

حالا شما می خوانید، اصلا هم نمی خندید که مگر شکست ِ کار ِ بتان خنده دار است؟!...ولی بانوی مهربان:

ساقی بخت، سبوی غم برشکست و نشد......وز امید ِ آیینه، سنگ، سوهان زدیم و نشد

نقره فام ِ رخش بلا شد به دامن ِ ما......"سوختیم در این آرزوی خام و نشد"

2010-12-31T01:20:00.000-08:00

سوختیم در این آرزوی خام و نشد(٥)

ترجیع بندی دارد سعدی که در فارسی نمونه ندارد. با وجود اینکه بسیار بلند است ولی تا انتهای شعر چیزی از زیبایی اش کاسته نمی شود. تکه ای از آن را می نویسم گرچه از فرط زیبایی، انتخاب سخت بود:

طاقت برسید و هم بگفتم......عشقت که ز خلق می نهفتم

طاقم ز قرار و صبر و آرام......ز آن روز که با غم ِ تو جفتم

آهنگ ِ دراز ِ شب ز من پرس......کز فرقت تو دمی نخفتم

بر هر مژه قطره ای چو الماس......دارم که به گریه سنگ سفتم

گر کشته شوم عجب مدارید......من خود ز حیات در شگفتم

تقدیر درین میانم انداخت......چندان که کناره می گرفتم

دی بر سر ِ کوی ِ دوست لختی......خاک قدمش به دیده رُفتم

نه خوارترم ز خاک، بگذار......تا در قدم عزیزش افتم

زان گه که برفتی از کنارم......صبر از دل ِ ریش گفت: رفتم

می رفت و به کبر و ناز می گفت.......بی ما چه کنی؟ به لابه گفتم:

بنشینم و صبر پیش گیرم

دنباله ی کار خویش گیرم

حالا شما می خوانید، شاید هم می خندید که:

قلبت به طلب برفت و دینت......جان نیز طمع کنم یقینت

مستوجب این و بیش از اینی......باشد که چو مردم خردمند

بنشینی و صبر پیش گیری

دنباله ی کار خویش گیری

ولی بانوی مهربان:

خلاصی بلبل زین تنگه قفس؟! چنین نشد......هلال گشت پشت و خم ابروی ما نشد

مبادا که پنداریت نشستم ز جای......"سوختیم در این آرزوی خام و نشد"

2010-12-27T13:52:00.000-08:00

سوختیم در این آرزوی خام و نشد(٤)

ای کاش وقتی این جاده تمام می شود شما ایستاده باشید با یک لبخند و باد بیاید و موهای شما را با خود ببرد.

گرچه بعید است، چون:
"نرود میخ آهنین در سنگ......مهر ما در دلت که دیگر هیچ"
حالا شما می خوانید، شاید هم می خندید که هذیان زیاد گفته اند مردم...ولی بانوی مهربان:

عاقبت، ناله ی شبگیر را سر انجام نشد......لرزان پایه ی اندوه و ویران سزا نشد

کمند را نیست جدایی ز گردن صید......"سوختیم در این آرزوی خام و نشد"

2010-12-25T01:53:00.000-08:00

سوختیم در این آرزوی خام و نشد(٣)

موسی را یادتان هست؟ وقتی در سبد بود و از مادرش جدا می شد...هر لحظه دورتر و دورتر...نمی دانید من چقدر نگران چشمان مادر موسی هستم!

می رود آرام، آرام دورتر
روی ِ رودی آرام تر
و ز ِ تقدیر، چشمانش تر
که می کشدش سوی او مهتر
..
.
"دستم نمی رسد که در آغوش گیرمت
ای ماه، با که دست در آغوش می کنی؟"
..
.
در دست فرعون چه می کنی موسی؟!
که تو راست مادری زیبا
خدایا! حواست هست از آن بالا؟
که چه کرده ای با مادر موسی!...
«اسنادشم موجوده»

حالا شما می خوانید، شاید هم می خندید که برای ما نریز اشک، ای تمساح! که به دین خود است موسی...ولی بانوی مهربان:

عُلیا را گدازه ی جان، مغلوب ِ تن نشد......رضی، سیه-خاک نشست و ققنوس بر نشد

نَبوَد دراز دستت به یار ِ ما که چند......"سوختیم در این آرزوی خام و نشد"

2010-12-24T02:23:00.000-08:00

سوختیم در این آرزوی خام و نشد(٢)

تن دادم به حرف نزدیکان. و همان طور که می دانستم، تشخیص دکتر هم همانند چیزی بود که خودم ودیگران فکر می کردیم...سرتان را درد نمی آورم...
گفت برای درمان ِ این بیماری باید به دل طبیعت بزنی. باید اگر می توانی گلی در باغچه ای بکاری. یا شاید یک منظره از طبیعت را نقاشی کنی (گرچه سالهاست که نقاشی نکرده ام، و بعضی وقتها یاد دورانی می افتم که با رنگ روغن بوم را کثیف می کردم...ولی انگار دیگر دوران تصویر های رنگی بر نمی گردند...). و یا اگر هیچ کدام را نمی توانی انجام دهی، فقط روزی نیم ساعت در طبیعت قدم بزن، گلها و درختان را لمس کن...
خواستم به دکتر بگویم که من از گلی خیری ندیدم و حالا این شهر ِ یخ زده هم دائم نم ِ روی گلبرگهایشان را تبدیل به یخ می کند و چه سود از گلهای یخ زده به نم ِ صبح؟!...

حالا شما می خوانید، شاید هم می خندید که بیماری ما به غیر از قرص به گل هم کشیده شده...یا حتی نم ِ یخ زده ی روی آن...ولی بانوی مهربان:

یکدم جفا نکردم و هیچش اعتنا نشد......تقدیر را رهایی صید از میان دام نشد

دوش گفت و شنودی آمد که مجنون و ما......"سوختیم در این آرزوی خام و نشد"

2010-12-22T17:22:00.000-08:00

سوختیم در این آرزوی خام و نشد(١)

"روباه گفت: نمی تونم باهات بازی کنم. آخر من را هنوز اهلی نکرده اند. تو پی مرغ می گردی؟
شهریار کوچولو گفت: نه، پی دوست می گردم. اهلی کردن یعنی چه؟
روباه گفت: یک چیزی ست که پاک فراموش شده. معنی اش ایجاد علاقه کردن است .
- ایجاد علاقه کردن؟
- معلوم است. تو الان واسه من یک پسر بچه ای مثل هزار پسر بچه ی دیگر. نه من به تو احتیاج دارم نه تو به من. من هم واسه تو یه روباهم مثل هزار روباه دیگر. اما اگه منو اهلی کنی هر دوتامون به هم احتیاج پیدا می کنیم. تو واسه من میان همه ی عالم موجود یگانه ای می شوی، منم واسه تو.
روباه ادامه داد: زندگی یکنواختی دارم. من مرغ ها را شکار می کنم، آدمها من را. همه ی مرغ ها عین همند، همه ی آدمها هم عین همند. این وضع یک خرده خلقم را تنگ می کند. اما اگر تو منو اهلی کنی انگار که زندگیم و چراغانی کرده باشی. آنوقت صدای پایی را می شناسم که با هر صدای پای دیگری فرق می کند؛ صدای پای دیگران مرا وادار می کند تو هفت سوراخ قایم بشم. اما صدای پای تو مثل نغمه ای مرا از سوراخم بیرون می کشد. تازه، نگاه کن آنجا، آن گندم زار را می بینی؟ برای من که نان بخور نیستم گندم چیز بی فایده ای ست. پس گندم زار هم مرا به یاد چیزی نمی اندازد. اما تو مو هایت رنگ طلاست. پس وقتی اهلیم کردی محشر می شود! گندم که طلایی رنگ است مرا به یاد تو می اندازد..."

شازده کوچولو...آنتوان دو سنت اِگزوپری

حالا شما می خوانید، شاید هم می خندید که ما داستان های رده ی سنی الف می خوانیم...ولی بانوی مهربان:

رفت چندی به کوش و فتراکت رها نشد......خشک شد مردم چشم و وصالی رقم نشد

روا نیست خشت خام را جدا ز کوره ی دوست......"سوختیم در این آرزوی خام و نشد"

2010-12-20T09:07:00.000-08:00

اسم - فامیل بزنیم...بدون اسم و فامیل هم می شود زد

گفت: "تا به حال شده از چیزی که نباید بترسی، بترسی؟"
گفتم: "مدتی بود که از ایمیل هایی با پسوند RE می ترسیدم."
گفت: "سی سال پیش بود...
از موقعی که بلندگو ها رو روشن می کردن تا وقتی اسم کسی رو می خوندن، یه دنیا می گذشت. بعد که اسمی رو می خوندن یا واسه بازجویی می بردن یا اعدام...هر دو تاش خیلی بد بود.
بعضی وقتها می شد که طرف خودش می دونست رفتنیه. اونوقت پاهاش خیلی سخت حرکت می کردند؛ اینو می شد از صدای کشیده شدن کف دمپایی هاش روی سنگفرش ِ راه روی زندان فهمید...بعد ما تیر خلاص می شمردیم و می گفتیم مثلا امروز هشت نفر رفتند.

به هر حال دوست نداشتی که اسمتو صدا بزنن...ولی می زدن...
حالا من سی سالی می شه که از اسم خودم هم می ترسم. فامیلیم و عوض کردم ولی هنوز وقتی کسی اسم کوچیکمو صدا می زنه منتظرم فامیلیم همون قبلی باشه...
اسمم مثه سایه دنبالمه..."

پ.ن: حالا شما به ما می گویید "از سیاست چیزی نمی فهمی!"
اصلا همان بهتر که میان این مردمان که فریاد دادگری شان گوش فلک را کر می کند، ما را اسمی نباشد!!!
بیا امشب کمی با هم بنوشیم، بنزین...
یک شب که هزار شب نمی شود.

"جای مردان سیاست، بنشانید درخت
تا هوا تازه شود"